ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٢٣ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل آيه و لقد عهدنا إلى آدم و برخى ديگر از آيات گذشته)

مردويه، از ابن عباس روايت كرده‌اند كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: هر كه پيروى كند كتاب خداى را، خدا او را از ضلالت و گمراهى در دنيا هدايت نموده و از سوء حساب در قيامت نگاه مى‌دارد، و اين همان است كه خدا در قرآن فرموده:(فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ فَلا يَضِلُّ وَ لا يَشْقى‌)[١].

مؤلف: اين حديث جمله‌(فَلا يَضِلُّ) را حمل بر ضلالت در دنيا، و جمله‌(وَ لا يَشْقى‌) را حمل بر شقاوت آخرت كرده، و اين خود مؤيد مطلبى است كه ما در تفسير همين آيه گفتيم.

و در مجمع البيان در ذيل جمله‌(فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً) آمده كه بعضى گفته‌اند:

مقصود از آن، عذاب قبر است، و اين قول را از ابن مسعود و ابى سعيد خدرى و سدى نقل كرده‌اند، و ابو هريره نيز آن را به طور مرفوعه روايت كرده‌[٢].

و در كافى به سند خود از ابى بصير روايت كرده كه گفت: از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود: هر كه با تن سالم و داشتن استطاعت حج نكند تا بميرد، او از جمله كسانى خواهد بود كه خدا در باره‌شان فرموده:(وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌) مى‌گويد:

گفتم: سبحان اللَّه كور محشور مى‌شود؟ فرمود: بله خداوند او را از راه حقش كور مى‌كند[٣].

مؤلف: نظير اين روايت را قمى در تفسير خود مسندا از معاوية بن عمار[٤]، و صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه بدون سند از امام صادق (ع) نقل كرده‌اند[٥]، و اين روايت در اينكه كورى روز قيامت را مختص به طريق حق كه طريق نجات و سعادت است كرده، مؤيد بيانى است كه ما در تفسير آيه گذرانديم.

[١] الدر المنثور، ج ٤، ص ٣١١.

[٢] مجمع البيان، ج ٧، ص ٣٤.

[٣] فروع كافى، ج ٤، ص ٢٦٩.

[٤] تفسير قمى، ج ٢، ص ٦٦.

[٥] من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٢٧٣.