بزرگتر ازهر توصیف ، ذات اقدس الهی است . یعنی من خدا را به عظمت‌ می‌شناسم . دیگر وقتی من خدا را به عظمت می‌شناسم ، همه چیز در مقابل من‌ حقیر است . این کلمه " الله اکبر " به انسان شخصیت می‌دهد ، روح انسان‌ را بزرگ می‌کند .
علی ( ع ) می‌فرماید : « عظم الخالق فی انفسهم فصغر ما دونه فی اعینهم » [١] یعنی خدا به عظمت در روح اهل حق جلوه کرده است و لهذا غیر خدا هر چه هست در نظرشان کوچک است .
اینجا یک توضیحی برایتان عرض بکنم : کنچکی و بزرگی یک امر نسبی است‌ . مثلا شما که در فضای این حسینیه قرار گرفته‌اید ، اگر قبل از آنکه به‌ اینجا بیائید در یک تالار کوچکتر از اینجا مثلا ثلث اینجا بودید این تالار بنظرتان خیلی بزرگ می‌آمد . ولی اگر بر عکس اول شما در تالاری باشید که‌ سه برابر اینجا باشد ، از آنجا که به اینجا می‌آئید ، این تالار به نظرتان‌ خیلی کوچک می‌آید . همیشه انسان وقتی موجودی را در کنار موجود دیگر می‌بیند ، اگر آن موجود دیگر بزرگتر از آن باشد ، آن را کوچک می‌بیند و اگر کنچکتر از آن باشد آن را بزرگ می‌بیند . لهذا افرادی که با عظمت‌ پروردگارشان آشنا هستند و عظمت پروردگار را حس می‌کنند ، اصلا هر چیز دیگری در نظرشان حقیر و کوچک است ، نمی‌تواند بزرگ باشد . سعدی در بوستان خیلی عالی می‌گوید :

بر عارفان جز خدا هیچ نیست

ره عقل جز پیچ در پیچ نیست

می‌گوید عارفان غیر از خدا برای هیچ چیز شیئیت قائل نیستند

[١] نهج البلاغه فیض الاسلام ، خطبه ١٨٤ ص . ٦١٢