گفتارهای معنوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٣

بلکه خداوند میان مسلمین اصلاح بکند و جنگ صورت نگیرد . معاویه به هیچ‌ شکل حاضر نشد گفت ما این فرصتی را که داریم هرگز از دست نمی‌دهیم . چند بار حضرت اینکار را کردند هرچه گفتند که باصطلاح ما از خر شیطان پائین‌ بیا ، ما که نمی‌توانیم با بی آبی صبر کنیم ، یک روز ، دو روز اگر طول‌ بکشد و آبمان تمام بشود ، مجبور خواهیم شد شمشیر بکشیم ولی من می‌خواهم‌ فرصتی باشد تا مذاکره کنیم ، گفت نمی‌شود که نمی‌شود . علی ( ع ) دید که‌ چاره‌ای جز جنگ نیست . آمد برای اصحاب خودش خطابه مختصری خواند .
ببنید این علی زاهد ، این علی عابد ، این علی متقی و پرهیزکار ، این علی‌ اهل آخرت ، در روحش چقدر حماسه وجود دارد ، چقدر عظمت وجود دارد ! چقدر شرافت انسانیت را حفظ می‌کند ! ( بر خلاف زاهد مابان ما ) فرمود : « قد استطعموکم القتال » ( خطابه حماسی است ) لکشریانم ، سپاهیانم ! اینها جنگ را مانند یک خوراک از شما می‌خواهند ، شمشیرها را مثل یک‌ خوراک از شما می‌خواهند جنگ طلب شده‌اند . بعد فرمود : « رووا السیوف‌ من الدماء ، ترووا من الماء » حالا که اینها چنین کردند می‌دانید چه باید کرد ؟ لشکریان من تشنه مانده‌اید ؟ یک راه بیشتر وجود ندارد ، این‌ شمشیرهای خودتان را از خون این پلیدها سیراب کنید تا خودتان سیراب شوید . بعد فرمود « فالموت فی حیاتکم مقهورین و الحیاش فی موتکم قاهرین » [١] ( من خیال نمی‌کنم در همه خطابه‌های حماسی جمله‌ای کوتاه به این رسائی و مهیجی وجود داشته باشد ) معنی زندگی چیست ؟ زندگی که نان خوردن و آب‌ نوشیدن نیست ، زندگی که خوابیدن نیست ، زندگی که راه رفتن نیست . اگر بمیرید