« فسبح بحمد ربک »، پروردگار خودت راتسبیح و تمحید کن و استغفار نما که او توبه پذیر است . چه رابطه‌ای است میان آن مقدمه و این مؤخره ؟ چرا پس از پیروزی و فتح و پس از اینکه مردم فوج فوج داخل اسلام می‌شوند ، تسبیح کن ؟ یعنی مأموریتت پایان یافت تمام شد . ( این آخرین سوره‌ای‌ است که بر پیغمبر اکرم نازل شده است ، حتی از آیه : « الیوم اکملت لکم‌ دینکم »و آیه « یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک »که درباره‌ امیرالمؤمنین علی ( ع ) است هم دیرتر نازل شده است ) . تو دیگر وظیفه‌ات را انجام داده‌ای ، پس تسبیح کن . پیغمبر احساس کرد که یعنی‌ دیگر تمام شد ، بعد از این در فکر خود باش . این بود که آنافانا تسبیج و استغفار می‌کرد . ولی ما بدبختها دلمان حکم همان دیوار قیر اندود را دارد ، هی گناه پست‌ سر گناه ، هی معصیت پست سر معصیت ، و هیچگونه عکس العملی در روح ما ایجاد نمی‌شود . من نمی‌دانم این فرشته‌های روح ما کجا و چقدر حبس شده‌اند ، چه زنجیرهائی به دست و پای اینها بسته شده است که دل ما تکان نمی‌خورد ، نمی‌لرزد . اولین منزل عبودیت توبه است . اگر در روح خودتان تکانی دیدید ، اگر ندامتی دیدید ، اگر احساس پشیمانی دیدید ، اگر گذشته خودتان را سیاه‌ وتیره دیدید ، اگر احساس کردید راهی که تاکنون می‌رفته‌اید خطا بوده است‌ ، سراشیبی بوده است ، و با خود گفتید باید برگردم روبه سربالائی ، رو به‌ خدا ، شما به اولین منزل عبودیت و عبادت واولین منزل سلوک رسیده‌اید و می‌توانید ازآنجا شروع بکنید و اگر نه ، نه .