بخواری داده است . یک آدم شریف ، آدمی که احساس انسانیت و عزت‌ می‌کند ، حتی حاضر نیست رنج خود را بدیگران بگوید . رنجش را تحمل می‌کند و برای دیگران بیان نمی‌کند شخصی آمد خدمت امام صادق ( ع ) شروع کرد از تنگدستی خودش گفتن که‌ خیلی فقر شده‌ام ، خیلی ناچارم و در آمدم کفاف خرجم را نمی‌دهد ، چنین‌ می‌کنم و چنان . حضرت به یک از کسانشان فرمود : برو فلان مقدار دینار تهیه کن و به او بده . تا رفت بیاورد ، آن شخص گفت ، آقا من والله‌ مقصودم این نبود که از شما چیزی بخواهم . فرمود من هم نگفتم که مقصود تو از این حرفها این بود که از من چیزی می‌خواهی ولی من یک نصیحت بتو می‌کنم‌ : این نصیحت از من بتو باشد که هر بیچارگی و سختی و گرفتاری که داری‌ برای مردم نقل نکن زیرا کوچک می‌شوی . اسلام دوست ندارد مؤمن در نظر دیگران کوچک باشد . یعنی صورت خودت را با سیلی هم که شده سرخ نگهدار عزت خودت را حفظ کن . علی هم می‌گوید : « و رضی بالذل من کشف ضره » آنکسی که درد خودش را ، بیچارگی خودش را برای دیگران میگوید آبرو و عزت خود را از بین می‌برد . همه جا می‌گوید آقا ما خیلی بیچاره هستیم ، اوضاع ما خیلی بد است ، اوضاعمان بقول امروزیها خیلی درام است ، چنین‌ وچنان . اینها را نگو ، آبرو از هر چیزی عزیزتر است ، عزت مؤمن از هر چیزی دیگری گرامیتر است . « و هانت علیه نفسه من امر علیها لسانه » ، آنکسی که هوای نفس خودش‌ را بر خودش غلبه می‌دهد ، آنکسی که تابع شهوت خودش و هوا پرست است‌ باید بداند که اولین اهانت را بخودش کرده ، خودش را