این شعر در عین حال که عرفانی است بیان حال او نیز هست . توضیح بیت‌ دوم اینکه در تاریخ و افسانه‌های قدیم آمده است که اسکندر که به ایران‌ آمد ، یزد رامحبس خود کرد یعنی هر کسی را که می‌خواست زندانی کند به‌ زندان یزد می‌برد و از طرفی در قدیم شیراز تخت جمشید راملک سلیمان‌ می‌نامیدند :

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم

اگر معنی عرفانی آن را در نظر بگیریم مقصود از زندان سکندر تن و عالم‌ طبیعت و ماده ، و مقصود از ملک سلیمان عالم معناست . ولی در عین حال‌ ایهام به این معنا ( آرزوی بازگشت به شیراز ) هم هست . بعد برای اینکه به یزدیها بر نخورد وآنها را مردم حق ناشناس جلوه‌ نداده وخود هم مرد حق ناشناسی نباشد وهمچنین اعتراف کرده باشد که مردم‌ یزد با او خوشرفتاری کرده‌اند ، در شعر دیگری ازآنها ستایش می‌کند :

ای صبا از ما بگو با ساکنان شهر یزد

ای سرما حق شناسان گوی چوگان شما

و قرار بود سفری هم به هندوستان بکند . تا کنار دریا رفت ولی آنجا گفت نه ، ما اهل دریا نیستیم ، از همانجا دو مرتبه به شیراز برگشت . در همان گلگشت مصلی ماند و دیگر حاضر نشد آنجا را رها کند . مسلما شیخ بهائی که در دنیا را گشته با ملایی که پنجاه سال از دروازه‌ نجف بیرون نیامده است ، خیلی فرق می‌کند . او مردیست که با همه گروهها و طوائف در دنیا سروکار داشته است . بسیاری از