کنا معک فنفوز فوزا عظیما » ای کاش ما هم می‌بودیم ، ای کاش ما هم به‌ این رستگاری نائل می‌شدیم . پای عمل به میان نیامده است تا معلوم شود که‌ در عمل هم اینچنین هستید یا نه ؟ اصحاب من مرد عمل بودند نه مرد حرف و زبان .
سخنم خود به خود به اینجا کشیده شد . تقریبا نزدیک ظهر هم هست ، نزدیک نماز ابا عبدالله . در روز عاشورا بیشتر اصحاب قبل از ظهر شهید شدند . یعنی تا ظهر عاشورا هنوز عده‌ای از اصحاب و همه اهل بیت و وجود مقدس ابا عبدالله در قید حیات بودند . مرحله اول شهادت اصحاب در آن‌ تیر اندازی ای بود که دو صف در مقابل یکدیگر ایستادند . صف کوچک ابا عبدالله با هفتاد دو نفر بود ولی با یک روحیه شجاعانه و پر حماسه بی‌ نظیر . ابا عبدالله حاضر نشد یک ذره قیافه شکست بخورد بگیرد . برای‌ هفتاد و دو نفر میمنه و میسره و قلب قرار داد ، فرمانده قرار داد ، منظم‌ و مرتب ، جناب زهیر بن القین را در مینه اصحابش قرار می‌دهد و جناب‌ حبیب را در میسره . پرچم را هم به برادر رشیدش ابوالفضل العباس می‌دهد که از آن روز بنام پرچمدار و علمدار حسین و صاحب رایت حسین بن علی‌ معروف شد . اصحاب اجازه می‌خواهند جنگ را شروع کنند ، می‌فرماید : نه ، تا دشمن شروع نکرده ما شروع نمی‌کنیم . عمر سعد در ابتدا تعللهایی کرده‌ بود ، او دلش می‌خواست دین و دنیا را خدا و خرما را با هم داشته باشد ، هم حکومت

[١] روضة الواعظین‌ج ١ ، ص . ٢١٩