بشر می‌گوید : من همانطور که نباید بنده وبرده امثال خودم باشم ، نه تنم‌ بنده و برده امثال خودم باشد ونه روحم ، نباید روحم بنده واسیر مال دنیا باشد . در همینجاست که انسان به یک نکته عالیتری بر می‌خورد می‌گوید اصلا بندگی مال دنیا یعنی چه ، مگرمال دنیا قدرت دارد که انسان را بنده خودش‌ بکند ؟ مال دنیا یعنی ثروت ، ثروت یعنی چه ؟ یعنی طلا ، نقره ، خانه ، ملک ، زمین و اینجور چیزها . مگر اینها چقدر دارند که برده گیری کنند ، من انسانم زنده‌ام آن جمال است ، مرده است ، مگر جمال ومرده قدرت دارد که یک زنده را برده خودش بکند ؟ نه . پس حقیقت مطلب چیست ؟ حقیقت مطل اینست که آنجا هم که انسان فکر می‌کند بنده وبرده دنیاست ، بنده مال و ثروت است ، واقعا بنده مال و ثروت نیست ، بنده خصائص‌ روحی خودش است ، خودش را برده گرفته است والا پول که نمی‌تواند انسان‌ را بنده بکند . زمین که قدرت‌ندارد انسان را برده بکند ، گوسفند که قدرت‌ ندارد انسان رابرده بکند ، ماشین که قدرت ندارد ، جماد است اصلا جماد نمی‌تواند در وجود انسانتصرف بکند . وقتی انسان خوب مسئله را می‌شکافد ، می‌بیند این خودش است که خودش رابرده کرده است . می‌بیند یک قوه‌ای‌ است در خودش بنام حرص ، قوه‌ای است به نام طمع ، قوه‌ای است به نام‌ شهوت ، قوه‌ای است به نام خشم ، می‌بیند این شهوت است که او را برده‌ کرده است ، این خشم است ک‌ه او را برده کرده است ، این حرص است که‌ او را برده