گفتارهای معنوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٦

نه ، اشتباه است . اینکه آنها معصومند به این معنی نیست که آنها می‌خواهند معصیت بکنند ولی خدا مانع می‌شود ! پس قضیه چیست ؟ معنی عصمت ، آن نهایت درجه ایمان است . ایمان بهر اندازه که زیادتر باشد خدا بیشتر بیاد انسان است . مثلا فرد بی ایمان اساسا یک روز تمام‌ می‌گذرد ، یک هفته می‌گذرد یک ماه می‌گذرد ، اصلا چیزی که بیادش نمی‌افتد ، خداست . این شخص ، غافل مطلق است . بعضی ازافراد اینجور هستند که گاهی‌ از اوقات بیاد خدا می‌افتند ، فکر می‌کنند که ماخدائی داریم ، این خدا بالای سر ماست ، خدا می‌بیند ، ولی همین یک لحظه خدا در ذهنش می‌آید ، بعد دومرتبه فراموش می‌کند ، گوئی اساسا خدائی نیست . ولی بعضی از افراد که ایمانشان بیشتر است ، گاهی در حال غفلتند و گاهی در حال حضور . وقتی‌ که در حال غفلتند ، معصیت از آنها صادر می‌شود ، اما وقتی که در حال حضور هستند قهرا معصیت از آنها صادر نمی‌شود . چون در حالی که توجه بخدا دارند امکان ندارد معصیت کنند « لا یزنی الزانی و هو مؤمن » [١] در حالی که‌ ایمان واقعا در روح انسان هست و حضور دارد ، انسان معصیت نمی‌کند . حال‌ اگر ایمان انسان بحد کمال رسید ، بطوری که انسان دائم الحضور شد یعنی‌ همیشه خدا در دل او حاضر بود ، اصلا غفلت به او دست نمی‌دهد ، هر کاری را که می‌کند در عین حال بیاد خداست . قرآن می‌گوید : « رجال لا تلهیهم تجارش و لا بیع عن ذکر الله »[٢] مردانی که معامله ، خرید و فروش ، تجارت ،