مسلط بشوم ، بلکه آقائی ای که روح من آقا باشد و از پستی ، دنائت ، دروغ‌ ، غیبت ، از تمام صفات رذیله احتراز داشته باشد ، خودش را برتر و بالاتر از اینها بداند و در این زمینه بقدری ما در آثار اسلامی داریم که‌ الی ماشاءالله .
علی علیه السلام به فرزندش اما مجتبی ( ع ) می‌فرماید : « اکرم نفسک عن‌ کل دنیه و ان ساقتک الی الرغائب فانک لن تعتاض بما تبذل من نفسک‌ عوضا » [١] پسر جانم ! روح خودت را گرامی بدار ، بزرگوار بدار ، برتر بدار از هر کار پستی . در مقابل هر پستی فکر کن که روح من بالاتر از این‌ است که به این پستی آلوده بشود . درست مثل آدمی که یک تابلوی نقاشی‌ خیلی عالی دارد که وقتی لکه سیاهی در آن پیدا می‌شود ، گردی ، غباری روی‌ آن می‌بیند ، خودبخود فورا دستمال را بر می‌دارد و آنرا تمیز می‌کند . اگر به او بگویی چرا این کار را می‌کنی ، می‌گوید حیف چنین تابلوی نقاشی‌ای‌ نیست که چنین لکه سیاهی در آن باشد ؟ حس می‌کند که این تابلوی نقاشی‌ آنقدر زیبا و عالیست که حیف است یک لکه سیاه در آن باشد . علی ( ع ) می‌گوید در روح خودت اینگونه احساس زیبائی کن ، احساس عظمت کن ، احساس شخصیت کن که قطع نظر از هر مطمعی ، قطع نظر از هر خیالی ، قطع‌ نظر از هر حاجت مادی ای ، اصلا خودت را بزرگتر از این بدانی که تن به‌ پستی بدهی . دروغ پیش می‌آید ؟ دروغ پستی است ، دنائت است . تو کریمی‌ ، تو بزرگواری ، تو عالی هستی ، تو زیبا هستی ، خودت را برتر از این‌ بدان که با دروغ خود را پست و کوچک بکنی . از مردم چیزی مخواه ، خواستن‌ از مردم دنائت

[١] نهج البلاغه فیض الاسلام ، نامه ٣١ ص . ٩٢٩