« و ایاک نستعین »نمی‌گوئیم ایاک اعبد و ایاک استعین . ایاک اعبد ، باصطلاح متکلم وحده است ، یعنی خدایا من تنها تو را می‌پرستم ، تنها از تو کمک می‌گیرم . اما اینجور نمی‌گوئیم ، می‌گوئیم : ایاک نعبد و ایاک‌ نستعین خدایا ! ما تنها تو را می‌پرستیم ، خدایا ! ما تنها از تو کمک و استعانت می‌جوئیم . یعنی می‌گوئیم خدایا ! ما تنها نیستم ، من با همه‌ مسلمانهای دیگر هستم . ضمنا انسان وابستگی و پیوستگی خودش به جامعه‌ اسلامی را در حال عبادت و بندگی اعلام می‌کند ، خدایا ! من فرد نیستم ، تک‌ نیستم ، من عضوم ، جزئی از کل و عضوی از پیکر هستم ، " ما " هستیم نه‌ " من " . در دنیای اسلام " من " وجود ندارد ، " ما " وجود دارد . ما تنها تو را می‌پرستیم ، تنها از تو کمک می‌جوئیم . و همینطور سایر قسمتهای‌ نماز که هر کدام خودش درس است ، تذکر و یاد آوری است . مثلا شما کلمه " الله اکبر " را در نظر بگیرید . مگر انسان کیست که‌ در مقابل یک جریانهائی قرار بگیرد و مرعوب نشود ؟ انسان ترس دارد . انسان در مقابل یک کوه عظیم که قرار می‌گیرد یا بالای آن می‌رود و پائین را نگاه می‌کند ، ترس او را می‌گیرد . در مقابل دریا که خودش را می‌بیند ، می‌ترسد . وقتی یک صاحب قدرت و هیبتی را می‌بیند ، صاحب دبدبه وکبکبه‌ای‌ را می‌بیند یا بحضور او می‌رود ممکن است خودش را ببازد ، زبانش به لکنت‌ بیفتد . چرا ؟ چون مرعوب عظمت او می‌شود . این برای بشر طبیعی است . اما گوینده الله اکبر ، آن کسی که الله اکبر را بخودش تلقین کرده است ، هرگز عظمت هیچکس و هیچ چیز او را مرعوب نمی‌کند . چرا ؟ [ چون ] الله‌ اکبر [ یعنی ] بزرگتر از هر چیز و بلکه