یا نه ؟ آیا چنین شرافتی در انسان وجود دارد یا نه ؟ ما می‌گوئیم وجود دارد : « فالهمها فجورها و تقویها »[١] به حکم همان که انسان خلیفة الله ، مظهر جود و کرم الهی است ، مظهر احسان است . یعنی انسان در عین‌ اینکه خود خواه است و وظیفه دارد برای حفظ بقاء و حیات خودش برای‌ خودش فعالیت کند ، ولی تمام هستی‌اش خودخواهی نیست ، خیر خواهی هم‌ هست ، جهانسازی هم هست ، دنیاسازی هم هست ، بشریت هم هست ، وجدان‌ اخلاقی هم هست . همین چندی پیش که من در شیراز بودم ، مؤسسه‌ای بنام‌ مؤسسه خوشحالان را به من معرفی کردند . افرادی فقط بواسطه حس درونی و ایمان شخصی خودشان یک مؤسسه تشکیل داده‌اند و در آن عده‌ای از کرولالها را جمع کرده‌اند . رفتم از یکی از کلاسهای آن بازدید کردم . واقعا برای ما که‌ افراد باصطلاح نازک نارنجی هستیم حتی یک ساعت سر آن کلاس رفتن و دیدن‌ آنها طاقت فرساست . آدم نگاه می‌کند به بچه‌ها که وقتی می‌خواهند یک کلمه‌ به اشاره حرف بزنند دهانشان را کجا می‌کنند . آقائی را دیدم که سید هم‌ بود و اتفاقا اسمش امامزاده بود . می‌دیدم که این آدم با چه دلسوزی‌ای ، با چه عشق و علاقه‌ای ( با اینکه همان جا اطلاع پیدا کردم که حقوقی که‌ می‌گیرد شاید از حقوق یک آموزگار هم کمتر باشد ، چون آن مؤسسه بودجه‌ای‌ ندارد ) سر به سربچه‌های کرولال مردم می‌گذارد تا نوشتن را به آنها یاد بدهد و ضمنا معنی حرف را با چه زحمتی به آنها بفهماند . مثلا وقتی می‌خواست‌ بگوید " اینجا " دهانش را جوری کج و راست می‌کرد که وقتی آنها به دهان‌ او نگاه می‌کنند ،

[١] سوره شمس ، آیه . ٨