تعلیم کردیم . بعد فرشتگان عالم بالا را در میدان مسابقه این انسان آوردیم‌ . انسان از فرشتگان برنده شد . بعد به ایشان گفتیم : فرشتگان ! نگفتم من‌ چیزهائی می‌دانم که شما نمی‌دانید ؟ شما آن طرف سکه را خواندید ، گفتید : این موجود چون دارای شهوت غضب است ، خونریزی می‌کند ، آدم کشی و خرابکاری می‌کند . ولی این طرف سکه رانخوانده بودید . همه اعتراف کردند که : « سبحانک لا علم لنا الا ما علمتنا »خدایا اعتراف می‌کنیم که ما نمی‌دانیم ، ما فقط آنچه را که تو بما تعلیم کنی می‌دانیم . از جهالتمان‌ بود که آن سخن را گفتیم . آنوقت بفرشتگان گفتیم در پیشگاه این موجود خضوع و سجده کنید . ( یعنی چه که شما بخواهید فرشتگان را بقوای اینجهان‌ تعبیر کنید ؟ ! به چیز دیگر تعبیر نکنید . می‌گوییم فرشتگان موجوداتی‌ هستند که تمام قوای این جهان مسخر آنهاست ) . « و اذ قلنا للملائکة اسجدوا لادم فسجدوا الا ابلیس »[١] .
بهر حال بزرگترین تعبیر از نظر قائل بودن رسالت و آزادی و اختیار برای‌ انسان ، همین است که او را خلیفه وجانشین حق می‌داند ، مکمل وجود و هستی‌ می‌داند . من خدا که خودم خلاقم ، قسمتی از خلاقتیم را بتو تفویض کردم ، بعهده توگذاشتم ، تو بایستی انجام بدهی ، تو مظهر فعالیت وخلاقیت منی .
مسئله دیگر درباره انسان مسئله‌ء سعادت و لذت انسان است . این را هم‌ بطور اجمال و اشاره برگزار می‌کنم : انسان دنبال لذت می‌رود . طبعا لذتها را از کجا باید جستجو کند ؟ آیا لذت را از بیرون باید

[١] سوره بقره ، آیه . ٣٤