گفتارهای معنوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧٠

چنین نیتی است که اگر وظیفه ایجاب کرد هجرت و جهاد کنند ، ممکن است‌ به پایه مهاجرین و مجاهدین واقعی برسند .
قرآن می‌فرماید : « لا یستوی القاعدون من المؤمنین غیر اولی الضرر و المجاهدون فی سبیل الله باموالهم و انفسهم فضل الله المجاهدین باموالهم و انفسهم علی القاعدین درجة و کلا وعد الله الحسنی و فضل الله المجاهدین علی‌ القاعدین اجرا عظیما »[١] مسلمانان ، آنها که در راه خدا مجاهدند به‌ مال و جانشان ، و خانه نشینانی که ( خانه نشینان متخلف را نمی‌گوید .
آنها اصلا به حساب نمی‌آیند ) فقط بدلیل اینکه من به الکفایة وجود دارد در خانه نشسته‌اند ، هرگز با یکدیگر برابر نیستند . قرآنخانه نشینانی را که‌ معذورند ، کورند ، شلند ، بیمارند ، ولی در نیتشان هست که اگر این نقص‌ در آنها نمی‌بود و این عذر را نمی‌داشتند ، از دیگران در این جهاد فی سبیل‌ الله سبقت می‌گرفتند ، نفی نمی‌کند که هم درجه مجاهدین فی سبیل الله باشند . این مسئله در جای خود درست است .
وقتی امیرالمؤمنین از صفین مراجعت می‌کرد شخصیت خدمت ایشان عرض کرد : یا امیرالمؤمنین دوست داشتم برادرم هم همراه ما و در رکاب شما بود و به فیض درک رکاب شما نائل می‌شد . حضرت فرمود بگو نیتش چیست ؟ در دلش چیست ؟ تصمیمش چیست ؟ آیا این برادر تو معذور بود و نتوانست‌ بیاید یا نه معذور نبود و نیامد ؟ اگر معذور نبود و نیامد بهتر همان که‌ نیامد . و اگر معذور بود و نیامد ، ولی دلش با ما بود ، میلش با ما بود و تصمیم او این بود که با ما باشد ، پس با ما بوده .