او پیدا شد ، تمام گناهان را کنار گذاشت ، توبه واقعی کرد و بعدها یکی‌ از بزرگان شد . نه فقط مرد با تقوائی شد ، بلکه معلم ومربی عده دیگری شد ، در حالیکه قبلا یک دزد سر گردنه گیری بود که مردم از بیم او راحت‌ نداشتند . یک شب از دیواری بالا می‌رود ، روی دیوار می‌نشیند ومی‌خواهد از آن پائین بیاید . اتفاقا مرد عابد و زاهدی شب زنده‌داری می‌کرد ، نماز شب‌ می‌خواند ، دعا می‌خواند ، قرآن می‌خواند وصدای حزین قرآن خواندنش بگوش‌ می‌رسید . ناگهان صدای قرآن خوان راشنید که اتفاق به اینایه رسیده بود : « ا لم یأن للذین امنوا ان تخشع قلوبهم لذکر الله » [١] آیا وقت آن‌ نرسیده که مدعیان ایمان ، قلبشان برای یاد خدا نرم وآرام شود ؟ یعنی تا کی قساوت قلب ، تا کی تجری وعصیان ، تا کی پشت بخدا کردن ؟ آیا وقت‌ روبرو گرداندن ، رو کردن بسوی خدا نیست ؟ آیا وقت جدا شدن از گنهان‌ نیست ؟ این مرد که این جمله را روی دیوار شنید ، گوئی به خود او وحی شد ، گوئی مخاطب شخص اوست ، همانجا گفت : خدایا ! آری ، وقتش رسیده‌ است ، الان هم وقت آن است . از دیوار پائین آمد وبعد از آن ، دزدی ، شراب ، قمار و هر چه را که احیانا مبتلا به آن بود ، کنار گذاشت . از همه هجرت کرد و دوری گزید . تا حدی که برای اومقدور بود اموال مردم را به صاحبانشان پس داد یا لااقل استرضا کرد ، حقوق الهی را ادا کرد ، جبران‌ مافات کرد . پس این هم مهاجر است ، یعنی از سیئات ، از گناهان دوری‌ گزید .
در زمان امام موسی کاظم ( ع ) مردی در بغداد بود بنام بشر . از

[١] سوره حدید ، آیه . ١٦