گفتارهای معنوی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٠

گیرم به خدا و قیامت معتقد نیستید ولی اینمقدار احساس شرافت در خودتان‌ بکنید ، یک انسان شریف یک کسی که بوئی از انسانیت برده باشد دست به‌ چنین کاری که شما زدید نمی‌زند . گفتند چه می‌گویی فرزند فاطمه ؟ ما چه‌ کاری بر خلاف حریت کردیم . فرمود : « انا اقاتلکم و انتم تقاتلوننی و النساء لیس علیهن جناح » [١] .
در خطابه‌هائی که امام در بین راه خوانده است کرامت و بزرگواری موج‌ میزند . ازاولین خطابه‌ای که در مکه خوانده است تا آخرین آنها . خطابه‌ای‌ که در مکه خوانده است چنین شروع می‌شود : « خط الموت علی ولد آدم مخط القلادش علی جیدالفتاش » تا آن آخر که‌ می‌فرماید : « فمن کان فینا باذلا مهجته و موطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل‌ معنا فاننی راحل مصبحا ان شاء الله » [٢] می‌خواهد بگوید که اصلا روح من‌ به من اجازه نمی‌دهد که این اوضاع فاسد را ببینم و زنده باشم تا چه رسد که‌ بخواهم خودم هم جزء اینها شوم « انی لا اری الموت الا سعادش و الحیوش مع‌ الظالمین الا برما » [٢] من برای خودم افتخار میدانم که در میان چنین‌ جمعیتی نباشم . زندگی با این ستمگران برای من خستگی است ، ملالت است ، کسالت است ، افسردگی روح است .
در بین راه خیلی اشخاص با امام برخورد داشتند . صحبتهایی می‌کردند و اغلب همان نصیحتهای پدرانه‌ای را می‌کردند که هر تنبلی می‌کند ، ای آقا اوضاع خیلی خطرناک است بروید خودتانرا بکشتن ندهید . در جواب یکی از اینها فرمود من به تو همان را می‌گویم