در اسلام گفته‌اند اگر می‌خواهی توبه کنی لازم نیست بر وی پیش کشیش ، پیش آخوند و گناه را به او بگوئی ، گناه را به خدای خودت بگو ، چرا گناه را نزد یک بشر اقرار و اعتراف می‌کنی ؟ نزد خدای غفار الذنوب‌ خودت اقرار کن « قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا »[١] . این ندای خداست : ای بندگان‌ اسرافکار من ، ای بندگان گنهکار من ، ای بندگان معصیتکار من ، ای بندگان‌ من که بر خودتان ظلم کرده‌اید ، ازرحمت من نا امید مباشید ، بیائید به‌ سوی من ، من می‌پذیرم ، قبول می‌کنم ، در جو وفضای توبه وارد بشوید . این‌ حدیث قدسی چقدر عالی توبه را توصیف می‌کند : « انین المذنبین احب الی‌ من تسبیح المسبحین » یعنی خدای تبارک وتعالی ، این رحمت مطلقه و کامله‌ فرمود : ناله گنهکاران در نزد من محبوبتر است ازتسبیح تسبیح کنندگان .
بروید به درگاه خدای خودتان ناله بکنید ، فکر کنید تا گناهان بیادتان‌ بیاید ، به کسی نگوئید ، اقرار به گناه پیش دیگران گناه است ، ولی در دل خودتان ( خودتان که می‌دانید ، خودتان قاضی و مؤاخذ وجود خودتان باشید ) گناهانتان را در نظر بگیرید ، بعد این گناهان را ببرید پیش ذات‌ پروردگار ، تقصیرهای خودتان را بگوئید ، ناله کنید ، تضرع کنید ، طلب‌ مغفرت کنید ، طلب شستشو کنید ، خدا شما را می‌آمرزد ، روح شمارا پاک و پاکیزه می‌کند ، به دل شما صفا عنایت می‌کند ، لطف خودش را شامل حال شما می‌کند و از آن پس یک لذتی ، یک حالتی در شما

[١] سوره زمر ، آیه . ٥٣