٢٤٣٩.امام على عليه السلام : بار خدايا! به تو پناه مى بريم كه از گفتارت ، بيرون رويم يا از دينت ، گم راه شويم يا هوس هايمان ، ما را به غير راهى ببَرَد كه از جانب تو آمده است .

٢٤٤٠.امام على عليه السلام : از خوابيدن [١] خِرد ، و زشتى لغزش ، به خدا پناه مى بريم و از او كمك مى جوييم .

٢٤٤١.امام صادق عليه السلام : امير مؤمنان مى گفت : «بار خدايا! به تو پناه مى برم از محتلم شدن ، و از خواب هاى بد ، و از اين كه شيطان در بيدارى و خواب ، با من بازى كند .

٢٤٤٢.امام على عليه السلام ـ از دعاى ايشان معروف به «دعاى امان» ـ: من ـ اى پروردگار ـ بيچاره اى هستم كه به تو التماس مى كنم و به تو پناه آورده ام . و بر تو توكّل كرده ام ... مرا كه به تو پناه آورده ام و به تو متوسّل گشته ام و در آستان تو ، بست نشسته ام و دست به دامان تو شده ام ، هلاك مگردان . اگر تو را مى خوانم ـ سَروَرم ـ از آن روست كه به اين كار ، فرمانم داده اى و خود [اجابتش را] برايم ضمانت كرده اى . از تو مى خواهم ، پس عطايم كن ، و از تو مى طلبم ، پس محرومم مكن .

[١] واژه «سُبات» كه در متن عربى حديث آمده ، به معناى بيهوشى ، چُرت ، خواب ، رخوت و بى حالى است .