١٧٩٢.امام صادق عليه السلام : هرگز چيزى از پيامبر خدا درخواست نشد كه بگويد : «نه (ندارم يا نمى دهم)» ؛ بلكه اگر خودش داشت ، آن را مى داد و اگر نداشت ، مى فرمود : «باشد ، اگر خدا خواهد!».

١٧٩٣.رجال الكشّى ـ به نقل از داوود رقّى ـ: به ابوالحسن الرضا عليه السلام گفتم : فدايت شوم! به خدا سوگند كه هرگز در هيچ امرى از امور شما ، دو دل نگشته ام ، جز در باره حديثى كه از ذَريح شنيده ام كه از امام باقر عليه السلام روايت مى كند . فرمود : «چه حديثى؟». گفت[م] : از او شنيدم كه مى گويد : «هفتمين ما ، قائم ماست ، اگر خدا بخواهد!». فرمود : «راست مى گويى . ذريح هم راست گفته است . امام باقر عليه السلام هم راست فرموده است». [داود رقّى گفت :] به خدا سوگند ترديدم بيشتر شد ! سپس فرمود : «اى داوود بن ابى خالد! به خدا سوگند كه اگر موسى عليه السلام به آن مرد دانا (خضر عليه السلام ) نگفته بود : «به خواست خدا ، مرا از شكيبايان خواهى يافت» ، ديگر هرگز از او سؤالى نمى كرد . امام باقر عليه السلام نيز اگر نمى گفت : اگر خدا خواهد ، همان مى شد كه فرموده بود» . [١] پس به امامت ايشان (امام رضا عليه السلام ) يقين حاصل كردم . [٢]

٧ / ٢

نوشتن «اگر خدا بخواهد» ، در نوشتار

١٧٩٤.الكافى ـ به نقل از مَرازم بن حكيم ـ: امام صادق عليه السلام فرمود تا براى كارى نامه اى بنويسند . نامه را نوشتند و آن را به رؤيت ايشان رساندند . در نامه «اگر خدا خواهد» نوشته نشده بود . فرمود : «چگونه اميد داريد كه اين كار ، انجام پذيرد ، در حالى كه در آن ، «اگر خدا خواهد» نيامده است؟ ببينيد هر كجا كه در آن «اگر خدا خواهد» نيامده است ، «اگر خدا خواهد» بنويسيد .

[١] يعنى امام هفتم عليه السلام قائم مى شد .[٢] منظور وى اين است كه : دانستم كه امام هفتم ، قائم عليه السلام نيست و نبايد در او توقّف كرد ، چنان كه واقفيه كردند .