٢٠٩٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات زُهدوَرزان ـ:معبود من! ما را در سرايى جاى دادى كه چاله هاى نيرنگش را براى ما حفر كرده و با ريسمان هاى بى وفايى اش ، ما را بر دستان مرگ ، آويخته است . پس ، از ترفندهاى فريبنده آن به تو پناه مى بريم و از اين كه فريفته زرق و برق زيورهاى آن گرديم ، به تو متوسّل مى شويم.

٢٠٩٨.امام صادق عليه السلام : بار خدايا! پناه مى برم به تو از دنيايى كه مانع خير آخرت شود ، و از اكنونى كه مانع خير آينده شود ، و از زندگى اى كه مانع خير مردن شود ، و از آرزويى كه مانع عمل نيك گردد .

ك ـ بيمارى هاى بد

٢٠٩٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا! من از پيسى و ديوانگى و خوره ، و از بيمارى هاى بد به تو پناه مى برم .

٢١٠٠.الكافى ـ به نقل از على بن مهزيار ـ: محمّد بن ابراهيم به ابو الحسن عليه السلام [١] نوشت : سَرورم! اگر صلاح مى دانيد ، به من دعايى بياموزيد كه آن را در تعقيبات نمازهايم بخوانم تا خداوند به سبب آن ، خير دنيا و آخرت را به من عطا فرمايد . امام عليه السلام نوشت : «مى گويى : به روى گرامى تو و به نيروى احاطه ناپذير تو و به قدرت تو كه هيچ چيز از آن سر بر نمى تابد ، پناه مى برم از شرّ دنيا و آخرت و از شرّ همه دردها» .

[١] مقصود از ابو الحسن در اين جا، امام كاظم يا امام رضا عليهماالسلام مى باشد .