٢٣٦٩.امام صادق عليه السلام : چون از طوافت آسوده گشتى و به انتهاى كعبه (يعنى جايى كه رو به روى مستجار و اندكى قبل از ركن يمانى است) رسيدى ، دستانت را بگشاى و بر خانه بگذار و شكم و گونه ات را به خانه بچسبان و بگو : «بار خدايا! اين خانه ، خانه تو و اين بنده ، بنده توست و اين جا ، جايگاه پناه بردن از آتش به توست» . سپس به كارهايى (گناهانى) كه كرده اى ، در پيشگاه پروردگارت اعتراف كن ؛ زيرا هيچ بنده مؤمنى نيست كه در اين مكان به گناهان خود در پيشگاه پروردگارش اعتراف كند ، مگر آن كه خداوند ، او را مى آمرزد ، إن شاء اللّه ... . سپس از آتش ، به خدا پناه ببر و هر دعايى خواستى ، براى خودت بكن .

ج ـ مسجد

٢٣٧٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده وارد مسجد شود و بگويد : «از شيطانِ رانده شده ، به خدا پناه مى برم» ، شيطانِ رانده شده مى گويد : «كمرم را شكست» و خداوند به ازاى آن ، برايش عبادت يك سال را مى نويسد ، و چون در هنگام خارج شدن از مسجد نيز همين را بگويد ، خداوند به تعداد هر موى بدنش ، [ثواب] صد كار نيك برايش مى نويسد و مقامش را صد درجه بالا مى برد .

٢٣٧١.جامع الأخبار : پيامبر خدا هر گاه وارد مسجد مى شد ، نخست پاى راستش را داخل مى گذاشت و مى فرمود : «به نام خدا . به خدا توكّل كردم و هيچ نيرو و توانى نيست ، جز به يارى خدا» و هر گاه از مسجد خارج مى شد ، پاى چپش را بيرون مى گذاشت و مى فرمود : «به نام خدا . از شيطانِ رانده شده ، به خدا پناه مى برم » . سپس فرمود : «اى على! هر كس وارد مسجد شود و آنچه را من گفتم ، بگويد ، خداوند [نمازش را ]مى پذيرد» .

٢٣٧٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ هنگام وارد شدن به مسجد ـ: به خداى بزرگ و به روى گرامى او و سلطنت ازلى اش پناه مى برم از شيطانِ رانده شده .