١٩٧٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بى اعتناترينِ مردم به دانشمند (دين شناس) ، خانواده او هستند ، تا آن گاه كه از ميان آنها برود . او براى خانواده و همسايگانش شفاعت مى كند . پس هرگاه بميرد ، شياطين سركش ـ كه شمارشان بيش از شمار [دو قبيله] مُضَر و ربيعه است و سرگرم [تلاش براى گم راهى] او بودند ـ به سراغ خانواده و همسايگانش مى روند . پس تا مى توانيد ، از آنها به خدا پناه ببريد .

١٩٧٤.سنن أبى داوود ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا هر گاه شب [براى عبادت ]بر مى خاست ، تكبير مى گفت . سپس مى گفت : «پناه مى برم به خداوند شنواى دانا ، از وسوسه و دميدن و اغواگرىِ شيطانِ رانده شده» .

١٩٧٥.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو اُمامه باهلى ـ: پيامبر خدا هر گاه به نماز شب مى ايستاد ، سه تكبير و سه سبحان اللّه و سه لا إله إلّا اللّه مى گفت ، سپس مى گفت : «بار خدايا! به تو پناه مى برم از شيطانِ رانده شده ، از وسوسه او و دميدنش و شريك شدنش» .

[١] م در مصدر ، به نام امام ، تصريح نشده است .