٢١٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از سخنى كه هر سپيده دم بر در خانه على و فاطمه ع: به خدا پناه مى بريم از آتش . به خدا پناه مى بريم از بامداد آتش . به خدا پناه مى بريم از شامگاه آتش .

٢١٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار الها! اى پروردگار جبرائيل و ميكائيل ، و اى پروردگار اسرافيل! از تَفِ آتش و از شكنجه گور ، به تو پناه مى برم .

٢١٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند از خواهشگرى كه جز بهشت را مى خواهد ، و از دهنده اى كه براى جز خدا دَهِش مى كند ، و از پناهجويى كه از جز آتش [به خدا ]پناه مى جويد ، به شگفت مى آيد .

٢١٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده نماز بگزارد و از خداوند بزرگ بهشت را درخواست نكند و از آتش به او پناه نبرد ، فرشتگان مى گويند : «دو بزرگ ، [يعنى ]بهشت و آتش را از ياد برد!» .

٢١٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده نماز بخواند و بهشت را از خدا نخواهد ، بهشت مى گويد : «افسوس! آيا سزاوار نبود كه از پروردگارش بهشت را تقاضا كند؟!» و هر گاه از آتش به خدا پناه نبرد ، آتش مى گويد : «افسوس! آيا سزاوار نبود كه از من به خدا پناه ببرد؟!».