١٨٧٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ پيوسته مى گفت ـ: پناه مى برم به عزّت تويى كه معبودى جز تو نيست ؛ همو كه هرگز نمى ميرد ، در حالى كه جِن و انس مى ميرند!

١٨٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا! پناه مى برم به روشنايى قُدسَت ، و شگرفى پاكى ات ، و افزونى شكوهت ، از هر بيمارى و معلوليّتى ، و از در آمدن بلاهاى شب و روز بر من ، مگر آنچه براى خير درآيد ... .

١٨٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا! ... من ، به روشنايى رويت كه تاريكى ها از آن ، روشن شد و كار دنيا و آخرت ، با آن ساز آمد ، پناه مى برم از اين كه خشمت را بر من ، فرود آورى يا مورد ناخشنودى ات قرارم دهى . از تو پوزش مى طلبم ، چندان كه خشنود شوى . هيچ نيرو و توانى نيست ، جز به يارى تو .

١٨٧٦.صحيح البخارى ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: چون اين آيه فرود آمد : «بگو : او تواناست كه از بالاى سرتان ، عذابى را بر شما فرستد» ، پيامبر صلى الله عليه و آله گفت : پناه مى برم به سوى تو» و چون خداوند فرمود : «يا از زير پاهايتان» ، پيامبر صلى الله عليه و آله گفت : «پناه مى برم به روى تو» و [چون ]خداوند فرمود : «يا شما را ، گروه گروه ، به هم اندازد» ، [١] پيامبر صلى الله عليه و آله گفت : «اين يكى ، آسان تر است» .

[١] شيخ طبرسى قدس سره مى گويد : «يا شما را ، گروه گروه ، به هم اندازد» ، يعنى شما را به گروه ها و فرقه هايى با گرايش ها و عقايد گوناگون ، تقسيم كند ، به طورى كه گروه واحد و يك پارچه اى نباشيد و اتّحاد نداشته باشيد . به قولى ، منظور اين است كه شما را به خودتان ، وا مى گذارد و الطافش را كه به آن ايمان داريد ، از شما دريغ مى دارد و اين محروميت از الطاف به سبب گناهان پيشين شماست . به قولى ، مقصود اين است كه با افكندن عداوت و تعصّب ميان شما ، شما را به جانِ يكديگر مى اندازد . اين قول از امام صادق عليه السلام روايت شده است .