٢٣٤٠.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان كه در هر شب دهه آخر ماه رمضان مى: معبودا! به روى گرامى تو ، و به شُكوه سترگت پناه مى برم از اين كه روزها و شب هاى رمضان بگذرد و در حقّ تو بدى يا گناهى كرده باشم كه مرا به سبب آن مؤاخذه كنى ، يا خطايى كرده باشم كه بخواهى تقاص آن را از من بگيرى و آن را بر من نبخشوده باشى .

٢٣٤١.امام صادق عليه السلام : در دهه آخر ماه رمضان ، هر شب مى گويى : «به شُكوه روى گرامى تو ، پناه مى برم از اين كه ماه رمضان بر من سپرى شود يا سپيده اين شب طلوع كند و در حقّ تو ، گناهى يا بدى كرده باشم كه مرا به سبب آن عذاب كنى» .

٢٣٤٢.امام صادق عليه السلام : هر كس با ماه رمضان در آخرين شب آن وداع كند و بگويد : «بار خدايا! اين ماه را آخرين ماه رمضان عمر من قرار مده ، و به تو پناه مى برم از اين كه سپيده اين شب بدمد و مرا نيامرزيده باشى» ، خداوند متعال ، پيش از آن كه صبح كند ، او را مى آمرزد و بازگشت به سويش را روزىِ او مى كند .

٢٣٤٣.امام صادق عليه السلام : چون آخرين شب ماه رمضان شد ، بگو : «بار خدايا! اينك ماه رمضان ـ كه قرآن را در آن فرو فرستادى ـ ، در آستانه رفتن است . به روى گرامى تو پناه مى برم ـ اى پروردگار من ـ از اين كه سپيده اين شب بدمد يا ماه رمضان سپرى شود و در حقّ تو بدى يا گناهى كرده باشم و تو بخواهى در آن روزى كه ديدارت مى كنم ، به سبب آن عذابم كنى» .