٢١٦٩.شعب الإيمان ـ به نقل از ميمونه ، كنيز آزادشده پيامبر صلى الله: پيامبر خدا به من فرمود : «ميمونه! از عذاب قبر ، به خدا پناه ببر» . گفتم : اى پيامبر خدا! آن ، حقيقت دارد؟ فرمود : «آرى ، اى ميمونه! از سخت ترين [عوامل] عذاب قبر ـ اى ميمونه ـ غيبت كردن و [پرهيز نكردن از ترشحات] ادرار است» .

٢١٧٠.مسند ابن حنبل ـ به نقل از اُمّ مبشّر ـ: من در بوستانى از بوستان هاى بنى نجّار بودم كه پيامبر خدا در آمد . در اين بوستان ، قبرهايى از بنى نجّار بود كه در زمان جاهليت مرده بودند . پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد آنها را كه عذاب مى شدند ، شنيد . پس بيرون رفت ، در حالى كه مى فرمود : «از عذاب قبر ، به خدا پناه بريد» . من گفتم : اى پيامبر خدا! اينها در گورهايشان عذاب مى شوند؟ فرمود : «آرى ؛ عذابى كه چارپايان ، آن را مى شنوند» .

٢١٧١.بحارالأنوار : پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت : «از عذاب قبر ، به تو پناه مى برم» . [١]

٢١٧٢.صحيح البخارى ـ به نقل از اُمّ خالد ، دختر خالد ـ: شنيدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله از عذاب قبر ، به خدا پناه مى برد .

[١] صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد : آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده ، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است . بعضى گفته اند كه اين ، سخن بى دليلى است ؛ زيرا درست است كه گفته شود : پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد ، ايمان آورد . پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند : «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود . پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر ، بر مبالغه ، بى دليل است . علاوه بر اين ، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است ؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ ، مبعوث شد . پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران ، اين است كه : «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟» . حقيقت ، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران ، در اين مسئله مشترك اند . من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام ؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد ، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام ، مستثنايند (بحار الأنوار ، ج ٦ ص ٢٧٨) .