١٨١٣.امام صادق عليه السلام : خداوند ، پيامبرى را سوى قومى فرستاد و به او فرمود كه با آنان بجنگد . او از ناتوانى ، به خدا شكايت كرد ... خداوند عز و جل به او وحى فرمود كه : «پانزده سال ديگر ، پيروزى به سراغت خواهد آمد» . آن پيامبر به يارانش فرمود : «خداوند عز و جل به من دستور داد كه با بنى فلان بجنگم و من ، از ناتوانى [خود در برابر آنها] به او شكايت كردم» . يارانش گفتند : «هيچ نيرو و توانى نيست ، جز به يارى خدا» . به آنان فرمود : «خدا به من وحى فرمود كه پانزده سال ديگر ، پيروزى نصيبم خواهد شد» . يارانش گفتند : «هر چه خدا خواهد! هيچ نيرو و توانى نيست ، جز به يارى خدا» . پس خداوند ، در همان سال ، به آنان پيروزى داد ؛ چرا كه كار را به خدا سپردند و گفتند : «هر چه خدا خواهد! هيچ نيرو و توانى نيست ، جز به يارى خدا».

١٨١٤.امام صادق عليه السلام : چهار چيز ، براى چهار چيز است : يكى براى [دفع] كشته شدن و شكست خوردن ، و آن جمله اين است : «خدا ، ما را بس است و او نيكو كارسازى است». خداوند مى فرمايد : «همان كسانى كه [برخى از ]مردم به ايشان گفتند : مردمان ، براى [جنگ با] شما گِردآمده اند . پس از آنان بترسيد ؛ ولى [اين سخن ]بر ايمانشان افزود و گفتند : خدا ، ما را بس است و او نيكو كارسازى است . پس با نعمت و بخششى از جانب خدا [از ميدان نبرد ]باز گشتند ، در حالى كه هيچ آسيبى به آنها نرسيده بود» . دومى ، براى [دفع] نيرنگ و گزند [و آن ، گفتن] : «و كار خويش را به خدا ، وا مى گذارم» و كار خويش را به خدا وا گذاردم . خداى عز و جل مى فرمايد : «پس ، خدا ، او را از عواقب سوء آنچه نيرنگ مى كردند ، نگه داشت و فرعونيان را عذاب سخت ، فرو گرفت» . و سومى ، براى [مصون ماندن از] سوخته شدن و غرق گشتن است [و آن ، گفتن] : «هر چه خدا خواهد! هيچ نيرويى نيست جز به يارى خدا» ؛ زيرا [خداوند ]مى فرمايد : «چرا آن گاه كه به باغ خود در آمدى ، نگفتى : «آنچه خدا خواهد! هيچ نيرويى نيست ، جز به يارى خدا»؟» . و چهارمى براى [رفع] نگرانى و اندوه است [و آن ، اين است] : «خدايى جز تو نيست . مُنزّهى تو! همانا من از ستم پيشگان بودم» . خداوند ـ كه منزّه است ـ مى فرمايد : «پس [دعاى] او را اجابت كرديم و او را از اندوه ، رهايى بخشيديم و بدين گونه ، مؤمنان را نجات مى دهيم» .