١٦٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون از مأموريتى كه خداوند در باره آسمان ها و زمين به من داده بود ، فراغت يافتم ، گفتم : خداوندا! هيچ پيامبرى پيش از من نبود ، مگر آن كه او را كرامتى بخشيدى : ابراهيم عليه السلام را دوست خود قرار دادى و موسى عليه السلام را همسخن خود ، براى داوود عليه السلام كوه ها را مسخّر ساختى و براى سليمان عليه السلام باد و ديوان را ، و براى عيسى عليه السلام مُردگان را زنده ساختى . براى من ، چه قرار دادى؟ خداوند فرمود : «آيا نه اين است كه بهتر از همه اينها را به تو داده ام؟ از من ياد نمى شود ، مگر آن كه در كنار من ، از تو نيز ياد شود ، سينه هاى امّتت را اناجيل [١] قرار داده ام كه قرآن را از بَر مى خوانند ، در حالى كه چنين چيزى را به هيچ امّتى نداده ام ، و گنجى از گنج هاى عرشم را به تو داده ام [و آن عبارت است از] : هيچ نيرو و توانى نيست ، مگر به يارى خداى والا و بزرگ » .

١٦٩٤.الدرّ المنثور ـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: از عثمان بن عفّان ، در باره كليدهاى آسمان ها و زمين ، سؤال شد . گفت : پيامبر خدا فرمود : « پاكا خدا! ستايش خداى را! معبودى جز خدا نيست ؛ خدا ، بزرگ تر است ؛ و هيچ نيرو و توانى نيست ، مگر به يارى خداى والا و بزرگ از گنج هاى عرش اند» .

١٦٩٥.امام صادق عليه السلام ـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: پيامبر خدا گفت : خداوندا! به پيامبرانت ، مزايايى دادى . پس به من نيز عطا فرما . خداوند فرمود : «در ميان آنچه به تو داده ام ، دو كلمه از [كلمات] زير عرشم را هم دادم : هيچ نيرو و توانى نيست ، مگر به يارى خدا و و از تو نتوان رهيد ، مگر با گريختن به سوى خود تو » .

[١] اناجيل جمع انجيل است و مقصود آن است كه سينه هاى امت تو را وسيع و گشاده قرار داديم تا قرآن را بتوانند حفظ كنند .