١٢٠٣٧.عنه عليه السلام : و اللّه ِإنَ امرَأً يُمَكِّنُ عَدُوَّهُ مِن نَفسِه يَعرُقُ لَحمَهُ، وَ يهشِمُ عَظمَهُ، و يَفري جِلدَهُ، لَعَظيمٌ عَجزُهُ، ضَعيفٌ ما ضُمَّتْ عَلَيهِ جَوانِحُ صَدرِهِ . [٣]

١٢٠٣٨.عنه عليه السلام ـ مِن وَصيَّتِه لاِبنِهِ الحَسَنِ عليه السلام في: أوَّلٌ قَبلَ الأشياءِ بِلا أوّليَّةٍ، و آخِرٌ بَعدَ الأشياءِ بِلا نِهايَةٍ، عَظُمَ عَن أن تَثبُتَ رُبوبِيَّتُهُ بِإحاطَةِ قَلبٍ أو بَصَرٍ، فإذا عَرَفتَ ذلِكَ فافعَلْ كما يَنبَغي لِمِثلِكَ أن يَفعَلَهُ في صِغَرِ خَطَرِهِ، و قِلَّةِ مَقدِرَتِهِ، و كَثرَةِ عَجزِهِ، و عَظيمِ حاجَتِهِ إلى رَبِّهِ في طَلَبِ طاعتِهِ . [٤]

٢٤٩٣

أعجَزُ النّاسِ

١٢٠٣٩.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إنَّ مِن أعجَزِ العَجزِ رَجُلٌ لَقِيَ رَجُلاً فأعجَبَهُ نَحوُهُ، فلَم يَسألْهُ عَنِ اسمِهِ و نَسَبِهِ و مَوضِعِهِ . [٥]

١٢٠٣٥.امام على عليه السلام : خداوند سبحان طاعت [خود] را در آن جايى كه نا توانان كوتاهى مى ورزند، غنيمت زيركان قرار داده است.

١٢٠٣٦.امام على عليه السلام : غيبت كردن، كار شخص ناتوان است.

١٢٠٣٧.امام على عليه السلام : به خدا سوگند، كسى كه دشمنش را بر خود چنان چيرگى دهد كه گوشتش را جدا سازد و استخوانش را بشكند و پوستش را بكَنَد، شخص بسيار ناتوان و بُزدلى است.

١٢٠٣٨.امام على عليه السلام ـ ضمن وصيت به فرزند بزرگوارش حسن عليه السلام در تنوشت : آغازى است پيش از همه چيز و او را آغازى نيست و پايان همه چيز است و او را پايانى نيست؛ بزرگتر از آن است كه ربوبيّت او با احاطه دل، يا ديده اى ثابت شود. اكنون كه اينها را دانستى، آن گونه كه از چون تويى ناچيز و كم توان و پُر عجز و بسيار نيازمند به پروردگار، سزاوار است در پى طاعت او برآى.

٢٤٩٣

نا توان ترين مردم

١٢٠٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از نا توان ترين نا توانها، مردى است كه به مرد ديگرى برخورَد و از رفتار او خوشش آيد و از نام و نسب و جاى او نپرسد.

[١] نهج البلاغة : الحكمة ٣٣١.[٢] نهج البلاغة : الحكمة ٤٦١.[٣] نهج البلاغة: الخطبة ٣٤.[٤] نهج البلاغة : الكتاب ٣١.[٥] الكافي : ٢/٦٧١/٤.