١٢٦٠٣.عنه عليه السلام : ما كانَ قَومٌ قَطُّ في غَضِّ نِعمَةٍ مِن عَيشٍ فزالَ عَنهُم إلاّ بِذُنوبٍ اجتَرَحوها ؛ لأنَّ اللّه َ لَيسَ بِظلاّمٍ لِلعَبيدِ . [٥]

١٢٦٠٤.الإمامُ زينَ العابدينُ عليه السلام ـ في الدُّعاءِ ـ: فكُلُّ البَرِيَّةِ مُعتَرِفَةٌ بِأنَّكَ غَيرُ ظالِمٍ لِمَن عاقَبتَ ، و شاهِدَةٌ بأنَّكَ مُتَفَضِّلٌ عَلى مَن عافَيتَ . [٦]

١٢٦٠٥.قصص الأنبياء : قالَ عُزَيرٌ عليه السلام : يا رَبِّ ، إنّي نَظَرتُ في جَميعِ اُمورِكَ و إحكامِها فعَرَفتُ عَدلَكَ بِعَقلي ، و بَقِيَ بابٌ لَم أعرِفْهُ : إنَّكَ تَسخَطُ عَلى أهلِ البَلِيَّةِ فتَعُمُّهُم بِعَذابِكَ و فيهِمِ الأطفالُ ! ... فقيلَ لَهُ : يا عُزَيرُ ، إنَّ القَومَ إذا استَحَقُّوا عَذابي قَدَّرتُ نُزولَهُ عِندَ انقِضاءِ آجالِ الأطفالِ ، فماتَ اُولئكَ بِآجالِهِم و هَلَكَ هؤلاءِ بِعَذابي . [٧]

«خدا و فرشتگان و دانشمندان گواهى مى دهند كه خدايى جز او نيست و برپا دارنده عدل است. خدايى جز او نيست كه عزيز و حكيم است».

حديث:

١٢٦٠٠.امام على عليه السلام : گواهى مى دهم كه خداوند دادگرى است كه به عدل رفتار كرده و داورى است كه حق و باطل را از هم جدا ساخته است.

١٢٦٠١.امام على عليه السلام : خدايى است كه در وعده خويش راست گوست و بالاتر از آن است كه به بندگانش ستم كند و در ميان آفريدگانش به عدل رفتار كرد و در حكم خويش با آنها دادگرى نمود.

١٢٦٠٢.امام على عليه السلام : خدايى كه بردباريش زياد است و مى بخشد و در آنچه حكم كرده، عدالت ورزيده است.

١٢٦٠٣.امام على عليه السلام : هرگز نعمت و رفاه زندگى از مردمى گرفته نشد، مگر به سبب گناهانى كه مرتكب شدند؛ چرا كه خداوند به بندگانش ستم نمى كند.

١٢٦٠٤.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـگفت : آفريدگان همه معترفند كه تو هر كس را كيفر دهى ستمكار نيستى و گواهند بر اين كه هر كس را ببخشى، از روى فضل و كرم توست.

١٢٦٠٥.قصص الأنبياء : عُزَير عليه السلام عرض كرد : پروردگارا! من در تمام كارهاى تو و استوارىِ آنها انديشيدم و با خِردم به عدالت تو پى بردم، اما يك موضوع هست كه نمى توانم آن را بفهمم و آن اين است كه تو بر سزامندانِ بلا خشم مى گيرى ولى عذاب خود را شامل همگان از جمله كودكان آنها نيز مى گردانى [چرا]؟... گفته شد: اى عزير! هرگاه مردمى سزاوار عذاب من شوند، فرود آمدن آن را در زمانى مقدّر مى كنم كه عمر كودكان نيز به سر آمده باشد. در نتيجه، كودكان بر اثر سر آمدن عمرشان مى ميرند و گنهكاران بر اثر عذاب من. [٨]

[١] آل عمران : ١٨ .[٢] نهج البلاغة : الخطبة ٢١٤.[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٥.[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٩١.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ١٧٨ .[٦] الصحيفة السجّاديّة : ص ١٤٤ الدعاء ٣٧ .[٧] قصص الأنبياء : ٢٤٠/٣٠٨ .[٨] براى توضيح بيشتر رجوع كنيد به كتاب نگارنده، با عنوان «عدل در جهان بينى توحيدى» و گفتارى در معناى نفى ظلم از خداوند متعال، در تفسير الميزان، ١٥ / ٣٢٤.