١١٨٧٥.عنه عليه السلام : ذِمَّتي بِما أقولُ رَهينَةٌ و أنا بِه زَعيمٌ: إنَّ مَن صَرَّحَت لَهُ العِبَرُ عَمّا بَينَ يَدَيهِ مِنَ المَثُلاتِ حَجَزَهُ التَّقوى عَن تَقَحُّمِ الشُّبُهاتِ . [٥]

٢٤٧٠

ما يَنبَغِي الاعتِبارُ بِهِ

الكتاب :

فَأَخَذَهُ اللّه ُ نَكالَ الآخِرَةِ وَ الأُولَى * إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَى» . [٦]

٢٤٦٩

هشدار دهندگى عبرت

١١٨٧١.امام على عليه السلام : عبرت گيرى، هشدار دهنده اى صادق است، كسى كه بينديشد، عبرت گيرد و كسى كه عبرت گيرد، [از گناهان و عوامل مهلك] كناره گيرد و كسى كه كناره گيرى كند سالم ماند.

١١٨٧٢.امام على عليه السلام : عبرت گرفتن، به راه راست مى كشاند.

١١٨٧٣.امام على عليه السلام : فايده عبرت آموختن، رهيابى و رستگارى است.

١١٨٧٤.امام على عليه السلام : هركه عبرت گيرد، بينش يابد و هركه بينش يابد فهيم گردد و هركه فهيم شود، دانا گردد.

١١٨٧٥.امام على عليه السلام : گردنم در گرو سخنى است كه مى گويم و درستى آن را ضمانت مى كنم؛ هر كسى با ديده عبرت به سرگذشت پيشينيان و كيفرهايى كه بر سر آنان آمده است بنگرد، پرهيزگارى ، او را از فرو افتادن در شبهات باز دارد.

٢٤٧٠

عوامل عبرت آموز

قرآن:

«خدا به عذاب آخرت و دنيا گرفتارش ساخت. بي گمان در اين عبرتى است براى كسى كه مى ترسد».

[١] بحار الأنوار : ٧٨/٩٢/١٠١.[٢] بحار الأنوار : ٧٨/٩٢/١٠١.[٣] غرر الحكم : ١٠٣٧.[٤] نهج البلاغة : الحكمة ٢٠٨.[٥] بحار الأنوار : ٧٨/٣/٥١.[٦] النازعات : ٢٥، ٢٦.