ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٢٧

٢٧٠٢

الاعتِصامُ بِاللّه ِ

الكتاب :

وَ كَيْفَ تَكْفُرُونَ وَ أنْتُمْ تُتْلَى عَلَيْكُمْ آياتُ اللّه ِ وَ فِيْكُمْ رَسُولُهُ وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللّه ِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» . [١]

فَأمَّا الَّذِينَ آمَنُوا بِاللّه ِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ وَ يَهْدِيهِمْ إلَيْهِ صِراطا مُسْتَقِيما» . [٢]

الحديث :

١٣١٧٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : اِعتَصِمْ في أحوالِكَ كُلِّها بِاللّه ِ ؛ فإنّكَ تَعتَصِمُ مِنهُ سُبحانَهُ بِمانِعٍ عَزيزٍ . [٣]

١٣١٧٧.عنه عليه السلام : مَنِ اعتَصَمَ بِاللّه ِ نَجّاهُ . [٤]

١٣١٧٨.عنه عليه السلام : مَنِ اعْتَصَمَ بِاللّه ِ لَم يَضُرَّهُ شَيطانٌ . [٥]

١٣١٧٩.عنه عليه السلام : مَنِ اعتَصَمَ بِاللّه ِ عَزَّ مَطلَبُهُ . [٦]

١٣١٨٠.عنه عليه السلام ـ في الدّعاءِ ـ: إلهي ، خَلَقتَ لي جِسما ، و جَعَلتَ لي فيِهِ آلاتٍ اُطيعُكَ بِها و أعصيكَ ، و اُغضِبُكَ بِها و اُرضيكَ ، و جَعَلتَ لي مِن نَفْسي داعِيَةً إلَى الشَّهَواتِ ، و أسكَنتَني دارا قَد مُلِئَت مِنَ الآفاتِ ، ثُمّ قُلتَ لي : اِنْزَجِر ، فَبِكَ أنزَجِرُ ، و بِكَ أعتَصِمُ ، و بِكَ أستَجيرُ ، و بِكَ أحتَرِزُ و أستَوفِقُكَ لِما يُرضيكَ . [٧]

٢٧٠٢

پناهنده شدن به خدا

قرآن:

«چگونه كافر مى شويد در حالى كه آيات خدا بر شما خوانده مى شود و رسول او در ميان شماست؟ و هر كه به خدا پناهنده شود به راه راست هدايت شده است».

«اما آنان را كه به خدا ايمان آورده اند و به او پناهنده شده اند به آستان فضل و رحمت خويش درآورد و به راهى راست هدايتشان كند».

حديث:

١٣١٧٦.امام على عليه السلام : در همه حالاتت به خدا پناه جوى كه در اين صورت با نگه دارنده اى نيرومند خود را حفظ مى كنى.

١٣١٧٧.امام على عليه السلام : هركه به خدا پناه بَرَد ، خداوند او را نجات دهد.

١٣١٧٨.امام على عليه السلام : هر كه به پناه خدا در آيد، هيچ شيطانى به او آسيب نرساند.

١٣١٧٩.امام على عليه السلام : هر كه به خدا دست در زند، مطلوبش ارجمند شود.

١٣١٨٠.امام على عليه السلام ـ در دعا ـگفت : خدايا! براى من پيكرى آفريدى و در آن اندامهايى نهادى كه من با آنها تو را فرمان مى برم و نافرمانى مى كنم، تو را به خشم مى آورم و خشنودت مى سازم و در نفْس من انگيزه اى به سوى شهوات قرار دادى و مرا در سرايى آكنده از آسيب ها جاى دادى و آن گاه به من فرمودى: باز ايست. پس، من به كمك تو [از گناه] باز مى ايستم و به تو توسّل مى جويم و به تو پناه مى برم و با كمك تو خودم را حفظ مى كنم و براى انجام آنچه خشنودت مى سازد، از تو توفيق مى طلبم.