١٢٥٦٩.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ـ من دُعاءٍ عَلَّمَهُ عَلِيّا عليه السلام ـ: لا إلهَ إلاّ أنتَ ، كُنتَ إذ لَم تَكُنْ سَماءٌ مَبنِيَّةٌ ، و لا أرضٌ مَدحِيَّةٌ ، و لا شَمسٌ مُضيئَةٌ ، و لا لَيلٌ مُظلِمٌ ، و لا نَهارٌ مُضيءٌ ، و لا بَحرٌ لُجِّيٌّ ، و لا جَبَلٌ راسٍ ، و لا نَجمٌ سارٍ ... كُنتَ قَبلَ كُلِّ شَيءٍ ، و كوَّنتَ كُلَّ شَيءٍ ، و قَدَرتَ عَلى كُلِّ شَيءٍ ، و ابتَدَعتَ كُلَّ شَيءٍ . [١]

١٢٥٧٠.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : إنَّ اللّه َ تَبارَكَ و تَعالى كانَ و لا شَيءَ غَيرُهُ ، نورا لا ظَلامَ فيهِ ، و صادِقا لا كِذبَ فيهِ ، و عالِما لا جَهلَ فيهِ، و حَيّا لا مَوتَ فيهِ ، و كذلِكَ هُوَ اليَومُ ، و كذلِكَ لا يَزالُ أبَدا . [٢]

١٢٥٧١.الكافي عن زرارةَ : قلتُ لأبي جَعفرٍ عليه السلام : أ كانَ اللّه ُ و لا شَيءَ ؟ قال : نَعَم كانَ و لا شَيءَ . قُلتُ : فأينَ كانَ يَكونُ ؟ قالَ : و كانَ مُتَّكِئا فاستَوى جالِسا و قالَ : أحَلْتَ يا زُرارَةُ ! و سَألتَ عَنِ المَكانِ إذ لا مَكانَ . [٣]

٢٥٩٧

خدا بود و چيزى با او نبود

١٢٥٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايى كه به على عليه السلام آموخت ـگفت : خدايى جز تو نيست. تو بودى آن گاه كه نه آسمانِ برافراشته اى بود و نه زمينِ گسترده اى و نه خورشيدِ تابنده اى و نه شبِ تارى و نه روزِ روشنى و نه درياىِ ژرفى و نه كوهِ سر به فلك كشيده اى و نه اختر سيّارى... پيش از هر چيز تو بوده اى و همه چيز را تو هستى بخشيده اى و بر هر چيز توانايى و هر چيزى را تو پديد آورده اى.

١٢٥٧٠.امام باقر عليه السلام : خداوند تبارك و تعالى بود و چيزى جز او نبود، نورى بود تهى از تاريكى، راستگو بود و دروغ در او راه نداشت، دانا بود و نادانى همراهش نبود، زنده بود و مرگ با او نبود؛ هم اينك نيز چنين است و همواره چنين خواهد بود.

١٢٥٧١.الكافى ـ به نقل از زراره ـ: از امام باقر عليه السلام سؤال كردم آيا خدا بود و چيزى [ديگر ]نبود؟ حضرت فرمود : آرى، او بود و هيچ چيز ديگر نبود. عرض كردم: پس، كجا بود؟ حضرت كه تكيه كرده بود راست نشست و فرمود: سخنى محال (نادرست) گفتى و از جا و مكان پرسيدى، آن گاه كه مكان نبود.

[١] مهج الدعوات : ١٢٤ .[٢] التوحيد : ١٤١/٥ .[٣] الكافي : ١/٩٠/٧ .