ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٦٣

١٢٠٠٤.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن يَرى أنَّهُ يَنقُصُ كُلَّ يَومٍ في نَفسِهِ و عُمرِهِ و هُوَ لا يَتَأهَّبُ لِلمَوتِ ! [١]

١٢٠٠٥.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن عَرَفَ سُوءَ عَواقِبِ اللَّذّاتِ كَيفَ لا يَعِفُّ ! [٢]

١٢٠٠٦.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن عَلِمَ شِدَّةَ انتِقامِ اللّه ِ مِنهُ و هُوَ مُقيمٌ عَلَى الإصرارِ ! [٣]

١٢٠٠٧.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن يَتَصدّى لإِصلاحِ الناسِ و نَفسُهُ أشَدُّ شَيءٍ فَسادا، فلا يُصلِحُها و يَتَعاطى إصلاحَ غَيرِهِ ! [٤]

١٢٠٠٨.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن عَرَفَ دَواءَ دَائهِ فلا يَطلُبُهُ، و إن وَجَدَهُ لَم يَتَداوَ بِهِ ! [٥]

١٢٠٠٩.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن لا يَملِكُ أجَلَهُ كَيفَ يُطيلُ أمَلَهُ ! [٦]

١٢٠١٠.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن يُقالُ : إنَّ فيهِ الشَّرَّ الّذي يَعلَمُ أنَّهُ فيهِ كَيفَ يَسخَطُ ! [٧]

١٢٠١١.عنه عليه السلام : عَجِبتُ لِمَن يُوصَفُ بِالخَيرِ الَّذي يَعلَمُ أنَّهُ لَيسَ فيهِ كَيفَ يَرضى ! [٨]

١٢٠٠٤.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه مى بيند هر روز از جانش و عمرش كاسته مى شود و با اين حال براى مرگ آماده نمى گردد!

١٢٠٠٥.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه فرجام ناگوار خوش گذرانيها را مى داند، چگونه [از آنها ]خوددارى نمى ورزد!

١٢٠٠٦.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه مى داند خداوند به سختى از او انتقام خواهد گرفت و با اين حال [بر نافرمانى ]پاى مى فشرد!

١٢٠٠٧.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه به اصلاح مردم دست مى زند در حالى كه خود از همه فاسدتر است و خويشتن را اصلاح نمى كند و به كار اصلاح ديگران مى پردازد!

١٢٠٠٨.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه داروى درد خود را مى شناسد و آن را نمى جويد و اگر هم بيابدش، خود را با آن درمان نمى كند!

١٢٠٠٩.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه اختياردار اجل خود نيست، چگونه آرزويش را دراز مى كند!

١٢٠١٠.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه گفته مى شود در او بدى وجود دارد و خودش مى داند كه آن بدى در او هست، چگونه [از شنيدن اين سخن ]ناراحت مى شود!

١٢٠١١.امام على عليه السلام : در شگفتم از كسى كه خوبيى را به او نسبت مى دهند و خودش مى داند كه آن خوبى را ندارد، چگونه خوشحال مى شود!