١٢٦٣٣.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إنَّ الإرادَةَ مِنَ العِبادِ الضَّميرُ و ما يَبدو بَعدَ ذلكَ مِنَ الفِعلِ ، و أمّا مِنَ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ فالإرادَةُ لِلفِعلِ إحداثُهُ ، إنَّما يَقولُ لَهُ : «كُنْ» فيَكونُ بِلا تَعَبٍ و لا كَيفَ . [٤]

٢٦١١

خدا خواهنده است

قرآن:

«كار خدا چنين است كه هرگاه چيزى بخواهد به او مى گويد: باش، پس موجود مى شود».

حديث:

١٢٦٣١.امام على عليه السلام : [خداوند] سخن مى گويد، اما نه با تلفظ كردن... و مى خواهد، اما خواست او با انديشه و تدبّر درونى همراه نيست.

١٢٦٣٢.امام على عليه السلام : اراده كننده است، اما نه با عزم و تصميم [قبلى]، سازنده است، اما نه به واسطه اندامى.

١٢٦٣٣.امام صادق عليه السلام : اراده و خواست بندگان، آهنگ درونى آنها و كردارى است كه در پى آن از آنان سر مى زند. اما اراده و خواست خداوند عزّ و جلّ نسبت به يك كار، همان پديد آوردن آن است. به آن مى گويد: «هست شو» پس هست مى شود، بى آن كه در اين راه متحمل رنجى و پذيراى چگونگى و كيفيتى شود.

[١] يس : ٨٢ .[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٦.[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٧٩ .[٤] بحار الأنوار : ٣/١٩٦ .