١٢٥٥٧.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : لَيسَ لِأوَّلِيَّتِهِ ابتِداءٌ ، وَ لا لِأزَلِيَّتِهِ انقِضاءٌ ، هُوَ الأوَّلُ و لَم يَزَلْ ، و الباقي بِلا أجَلٍ ... لا يُقالُ لَهُ: «مَتى ؟» و لا يُضرَبُ لَهُ أمَدٌ بِـ «حتّى» ... قَبلَ كُلِّ غايَةٍ و مُدَّةٍ ، و كُلِّ إحصاءٍ و عِدَّةٍ . [٢]

١٢٥٥٨.عنه عليه السلام : الحَمدُ للّه ِِ الأوَّلِ فلا شَيءَ قَبلَهُ، و الآخِرِ فَلا شَيءَ بَعدَهُ . [٣]

١٢٥٥٩.عنه عليه السلام : الأوّلُ الّذي لا غايَةَ لَهُ فيَنتَهِيَ ، و لا آخِرَ لَهُ فيَنقَضِيَ . [٤]

١٢٥٥٦.امام رضا عليه السلام ـ درباره آيه «روزى كه آن واقعه عظيم پديدار شود وفرمود : پرده اى از نور كنار زده مى شود و مؤمنان به سجده مى افتند.

٢٥٩٦

خدا بى آغاز و انجام است

١٢٥٥٧.امام على عليه السلام : نه اوّليّت او را آغازى است و نه ابديّتش را پايانى. او نخستين است و پيوسته بوده و ماناست و سرآمدى ندارد... درباره او نمى توان گفت: «از كى بوده؟» و نمى توان ضرب الاجلى با لفظ «تا» برايش تعيين كرد... پيش از هر پايان و مدتى و هر شمارش و شمارى بوده است.

١٢٥٥٨.امام على عليه السلام : سپاس و ستايش خداى را كه نخستين است و هيچ چيز پيش از او نبوده و آخرين است و چيزى بعد از او نيست.

١٢٥٥٩.امام على عليه السلام : اوّلى است كه پايانى ندارد، تا به نهايت رسد و او را آخرى نيست كه پايان پذيرد.

[١] القلم : ٤٢ .[٢] عيون أخبار الرضا : ١/١٢١/١٤ .[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٦٣.[٤] نهج البلاغة : الخطبة ٩٦.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ٩٤ .