١٣١٤٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : و مَن عَشِقَ شَيئا أعشى (أعمى) بَصَرَهُ و أمرَضَ قَلبَهُ ، فَهُوَ يَنظُرُ بِعَينٍ غَيرِ صَحيحَةٍ ، و يَسمَعُ بِاُذُنٍ غَيرِ سَميعَةٍ ، قَد خَرَقَتِ الشَّهَواتُ عَقلَهُ ، و أماتَتِ الدّنيا قَلبَهُ . [٤]

١٣١٤٧.عنه عليه السلام : إنَّكَ إن أطَعتَ هَواكَ أصَمَّكَ و أعماكَ ، و أفسَدَ مُنقَلَبَكَ و أرداكَ . [٥]

٢٦٩٣

نكوهش عشق

١٣١٤٣.امام على عليه السلام : هجران، كيفر عشق است.

١٣١٤٤.امام على عليه السلام : اى بسا [نهال] عشقى كه از نيم نگاهى كاشته شده است.

١٣١٤٥.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از عشق ـفرمود: دلهايى از ياد خدا تهى مى گردد و خداوند محبت غير خود را به آنها مى چشاند.

٢٦٩٤

فرجام عشق

١٣١٤٦.امام على عليه السلام : هركه شيفته چيزى شود آن چيز ديده اش را كور و دلش را بيمار گرداند؛ چنين كسى با ديده اى ناسالم مى نگرد و با گوشى ناشنوا مى شنود؛ شهوتها خرد او را از هم گسيخته و دنيا دلش را ميرانده است.

١٣١٤٧.امام على عليه السلام : اگر از هوس خويش فرمان برى، تو را كر و كور گرداند و بازگشتگاه (آينده و فرداى قيامت) تو را تباه سازد و به هلاكتت افكند.

[١] بحار الأنوار : ٧٨/١١/٧٠.[٢] غرر الحكم : ٥٣١٤.[٣] الأمالي للصدوق : ٧٦٥/١٠٢٩ .[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٠٩.[٥] غرر الحكم : ٣٨٠٧.