١٣١١٨.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : أحبِبْ حَبيبَكَ هَونا ما فعَسى أن يَكونَ بَغيضَكَ يَوما ما ، و أبغِضْ بَغيضَكَ هَونا ما فعَسى أن يَكونَ حَبيبَكَ يَوما ما . [٣]

١٣١١٩.عنه عليه السلام : إذا أحبَبتَ فلا تُكثِرْ . [٤]

١٣١٢٠.عنه عليه السلام : إن استَنَمتَ إلى وَدودِكَ فَأحرِزْ لَهُ مِن أمرِكَ ، و استَبقِ لَهُ مِن سِرِّكَ ما لَعَلَّكَ أن تَندَمَ عَلَيهِ وَقتا ما . [٥]

١٣١٢١.عنه عليه السلام : إيّاكَ أن تُخرِجَ صَديقَكَ إخراجا يُخرِجُهُ عَن مَوَدَّتِكَ ، و استَبقِ لَهُ مِن اُنسِكَ مَوضِعا يَثِقُ بِالرُّجوعِ إلَيهِ . [٦]

(انظر) الملامة : باب ٣٥٣٨. الأخ : باب ٤١.

١٣١١٧.امام صادق عليه السلام : مؤمن در دنيا غريب است، از خوارى آن بى تابى نكند و براى [دستيابى به] عزّتش با مردم رقابت نورزد.

٢٦٨٨

ادب دوستى ورزيدن

١٣١١٨.امام على عليه السلام : دوستت را در حدّ معتدل دوست بدار؛ زيرا ممكن است روزى دشمن تو شود و دشمنت را در حدّ ميانه دشمن بدار؛ زيرا شايد كه روزى دوست تو شود.

١٣١١٩.امام على عليه السلام : هرگاه به كسى دوستى ورزيدى، زياده روى مكن.

١٣١٢٠.امام على عليه السلام : اگر به دوست خود اطمينان كردى، مقدارى از كارها و رازهاى خود را از او حفظ كن و براى خودت باقى نگه دار؛ زيرا ممكن است روزى از گفتن آنها پشيمان شوى.

١٣١٢١.امام على عليه السلام : مبادا دوستت را چنان از خود برانى كه از دوستى با تو بيرون رود و قدرى از پيوند دوستيت را با او باقى بگذار تا به اتّكاى آن دوستى را از سر گيرد.

[١] كذا في المصدر و الصواب «ينافس» .[٢] تحف العقول : ٣٧٠.[٣] الأمالي للطوسي : ٣٦٤/٧٦٧.[٤] غرر الحكم : ٣٩٧٩.[٥] غرر الحكم : ٣٧٢١.[٦] غرر الحكم : ٢٦٨٧.