ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٠
١١٨٤٩.عنه عليه السلام : بِحَقٍّ أقولُ لَكُم : مَن لا يُنَقِّي مِن زَرعِه الحَشيشَ يَكثُرْ فيهِ حَتّى يَغمُرَهُ فيُفسِدَهُ، و كذلِكَ مَن لا يُخرِجُ مِن قَلبِهِ حُبَّ الدّنيا يَغمُرُهُ حَتّى لا يَجِدَ لِحُبِّ الآخِرَةِ طَعما . [١]
١١٨٥٠.مسكّن الفؤاد : في أخبارِ داوودَ عليه السلام : ما لِأولِيائي و الهَمَّ بالدّنيا ؟! إنّ الهَمَّ يُذهِبُ حَلاوَةَ مُناجاتي مِن قُلوبِهِم . يا داوودُ، إنَّ مَحَبَّتي مِن أولِيائي أن يَكونوا رُوحانِيّينَ لا يَغتَمّونَ . [٢]
(انظر) المحبّة (حبّ اللّه ) : ب٦٦. الإيمان : باب ٢٨٧. الدنيا : باب ١٢٥٥.
٢٤٦٦
تَركُ العِبادَةِ
١١٨٥١.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : ما أقبَحَ الفَقرَ بَعدَ الغِنى، و أقبَحَ الخَطيئَةَ بَعدَ المَسكَنَةِ ! وَ أقبَحُ مِن ذلِكَ العابِدُ للّه ِِ ثُمّ يَدَعُ عِبادَتَهُ . [٣]
١١٨٤٩.عيسى عليه السلام : حقيقتى را به شما بگويم: كسى كه علفهاى هرز زراعت خود را وجين نكند، آن علفها زياد مى شود ، تا جايى كه تمام مزرعه را فرا مى گيرد و زراعت را از بين مى برد؛ همچنين كسى كه دوستى دنيا را از دلش بيرون نكند، دنيا دوستى دلش را فرا گيرد ، تا جايى كه طعم آخرتْ دوستى را نچشد.
١١٨٥٠.مسكّن الفؤاد : در خبرهاى داود عليه السلام آمده است: دوستان مرا به غمِ دنيا خوردن چكار؟ غمِ دنيا شيرينى مناجات را از دلهايشان مى برد. اى داود! من دوست دارم كه دوستان من روحانى باشند و غمِ دنيا را به خود راه ندهند.
٢٤٦٦
رها كردن عبادت
١١٨٥١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چه زشت است فقر پس از توانگرى و چه زشت است گناه از پس بيچارگى و ضعف و زشت تر از اينها كار كسى است كه عبادت خدا پيشه كند و سپس آن را رها سازد.
[١] تحف العقول : ٥٠٩.[٢] مسكّن الفؤاد : ٨٠.[٣] الكافي : ٢/٨٤/٦.