١٢٦٢٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الّذي كَلَّمَ موسى تَكليما و أراهُ مِن آياتِهِ عَظيما ، بِلا جَوارِحَ ، و لا أدَواتٍ ، و لا نُطقٍ ، و لا لَهَواتٍ . [٢]

١٢٦٢٧.عنه عليه السلام : كَلَّمَ موسى تَكليما، بِلا جَوارِحَ، و لا أدَواتٍ ، و لا شَفَةٍ ، و لا لَهَواتٍ . [٣]

١٢٦٢٨.عنه عليه السلام : يُخبِرُ لا بِلِسانٍ و لَهَواتٍ، و يَسمَعُ لا بِخُروقٍ و أدَواتٍ ، يَقولُ و لا يَلفِظُ ، و يَحفَظُ و لا يَتَحَفَّظُ ... يَقولُ لِمَن أرادَ كَونَهُ: «كُنْ» فيَكونُ ، لا بِصَوتٍ يُقرَعُ ، و لا بِنِداءٍ يُسمَعُ ، و إنَّما كَلامُه سُبحانَهُ فِعلٌ مِنهُ ، أنشَأهُ و مَثَّلَهُ ، لَم يَكُنْ مِن قَبلِ ذلكَ كائنا ، و لَو كانَ قَديما لَكانَ إلها ثانِيا . [٤]

٢٦١٠

خدا سخن گوست

قرآن:

«و فرستادگانى كه پيش از اين داستانهايشان را براى تو گفته ايم و فرستادگانى كه داستانهايشان را برايت نگفته ايم. و خدا با موسى سخن گفت سخن گفتنى [بى ميانجى]».

حديث:

١٢٦٢٦.امام على عليه السلام : آن [خداوندى] كه با موسى آن گونه سخن گفت، و برخى از نشانه هاى بزرگ خويش را بدو نماياند، بى آن كه اندامى و ابزارى و نطقى و زبانچه اى داشته باشد.

١٢٦٢٧.امام على عليه السلام : [خداوند] با موسى آن گونه سخن گفت، بى آن كه اندام و ابزار و لب و زبانچه اى در كار باشد.

١٢٦٢٨.امام على عليه السلام : خبر مى دهد، اما نه به وسيله زبان و زبانچه ها و مى شنود اما نه با سوراخهاى گوش و ابزارهاى شنيدن؛ سخن مى گويد اما نه با تلفظ كردن و از بَر مى كند اما نه با حافظه... به هر چه اراده كند كه هستى يابد، مى گويد: «باش» و او هستى مى يابد، اما اين گفتن او نه با صدايى است كه پرده گوش را بكوبد و نه با آوازى است كه شنيده شود، بلكه گفتار خداوند سبحان فعل اوست كه آن را ايجاد كرده و تجسّم مى بخشد و پيشتر وجود نداشته است؛ زيرا اگر [فعل او نيز] قديم مى بود آن خداى دومين بود.

[١] النساء : ١٦٤ .[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٢ .[٣] كنز العمّال : ١٧٣٧ .[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٦ .