١٢٢٥٤.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : ثَلاثَةٌ لا عُذرَ لِأحَدٍ فيها : أداءُ الأمانَةِ إلَى البَرِّ و الفاجِرِ ، و الوَفاءُ بِالعَهدِ لِلبَرِّ و الفاجِرِ، و بِرُّ الوالِدَينِ بَرَّينِ كانا أو فاجِرَينِ . [٣]

١٢٢٥٥.عنه عليه السلام : ثَلاثَةٌ لا يُعذَرُ المَرءُ فيها: مُشاوَرَةُ ناصِحٍ ، و مُداراةُ حاسِدٍ ، و التَّحَبُّبُ إلَى النّاسِ . [٤]

٢٥٣٥

الإقرارُ اعتِذارٌ

١٢٢٥٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الإقرارُ اعتِذارٌ ، الإنكارُ إصرارٌ . [٥]

١٢٢٥٧.عنه عليه السلام : رُبَّ جُرمٍ أغنى عَنِ الاعتِذارِ عَنهُ الإقرارُ بهِ . [٦]

(انظر) التوبة : باب ٤٦٦ .

«عذر مياوريد. هر آينه بعد از ايمانتان كافر شديد. اگر گروهى از شما را ببخشيم، گروهى ديگر را چون مجرم بودند عذاب مى دهيم».

حديث:

١٢٢٥٣.امام على عليه السلام : بر شما باد فرمانبرى از كسى كه در نشناختن او عذرتان پذيرفته نيست.

١٢٢٥٤.امام صادق عليه السلام : سه چيز است كه هيچ كس درباره آنها عذرش پذيرفته نيست: برگرداندن امانت به صاحبش نيك باشد يا بد وفاى به عهد با نيك و بد، و نيكى كردن به پدر و مادر، خوب باشند يا بد.

١٢٢٥٥.امام صادق عليه السلام : سه چيز است كه انسان درباره آنها معذور نيست: مشورت كردن با خيرخواه، و مدارا كردن با حسود، و دوستى ورزيدن با مردم.

٢٥٣٥

اعتراف كردن، نوعى پوزش خواهى است

١٢٢٥٦.امام على عليه السلام : اعتراف [به گناه] نوعى پوزش خواهى است؛ انكار (عدم اعتراف به گناه) پاى فشردن [بر آن ]است.

١٢٢٥٧.امام على عليه السلام : بسا جرمى كه اعتراف به آن از عذرخواهى بى نياز مى كند.

[١] التوبة : ٦٦ .[٢] نهج البلاغة : الحكمة ١٥٦ .[٣] الخصال : ١٢٣/١١٨ .[٤] بحار الأنوار : ٧٨/٢٣٢/٢٨ .[٥] غرر الحكم: ١٧٩و١٨٠.[٦] غرر الحكم : ٥٣٤٤ .