او با يزيد منتشر شد، مردم كوفه تصميم گرفتند آن حضرت را به كوفه دعوت كنند. «١»
بنابراين نمى‌توان گفت امام حسين عليه السلام تحت تاثير دعوت كوفيان قيام كرد.
چون دعوت مردم كوفه نيز يكى از آثار حركت امام حسين عليه السلام به شمار مى‌رود و مردم كوفه وقتى امام را دعوت كردند كه امام از بيعت سرباز زده و در مكه مستقر شده بود.
نتيجه اين كه حركت امام حسين عليه السلام تنها ناشى از احساس وظيفه آن حضرت و نياز دين به حركتى اساسى در راه براندازى جور و ستم بود و دعوت مردم كوفه هيچ تأثيرى در اراده راسخ آن امام نداشت كه خود فرمود: به خدا اگر در دنيا هيچ جا و پناهگاهى نداشته باشم با يزيد بن معاويه بيعت نخواهم كرد. «٢»
به همين دليل است كه حضرت در اولين روزهاى حركت خود به سمت كوفه، از تغيير اوضاع آن سامان با خبر شد. «٣»
ولى از راهى كه انتخاب كرده بود، بازنگشت. هر بار كه خبر شهادت يكى از يارانش به دست مردم كوفه را دريافت مى‌كرد مى‌فرمود: ايشان به عهد خويش وفا نكردند و ما همچنان در انتظار انجام وظيفه‌ايم.
دعوت كوفيان‌
وقتى امام حسين عليه السلام از بيعت يزيد سرباز زد و از مدينه بيرون آمد و خبر قيام او در آفاق منتشر شد، مردم كوفه در خانه سليمان بن صرد خزاعى جمع شدند و نامه‌اى براى حضرت نوشته او را به كوفه دعوت كردند و به او وعده يارى و وفادارى دادند.
نامه را با دو قاصد به مكه فرستادند. ولى امام حسين عليه السلام جواب نداد. نامه‌هاى اهل كوفه پى در پى مى‌رسيد. تنها در يك نوبت صد و پنجاه نامه كه هريك از چند نفر امضا كرده بودند به دست حضرت رسيد و حضرت همچنان سكوت مى‌كرد تا نامه‌هاى دعوت، بسيار و بسيار شد. آنگاه نامه‌اى به اهل كوفه نوشت و پسر عمويش مسلم بن عقيل را به عنوان نماينده خود معرفى كرد و فرمود اگر او به من بنويسد كه شما در وعده خود استواريد، به كوفه خواهم آمد. «٤»
خروج از مكه‌
امام حسين عليه السلام روز سوم شعبان سال ٦٠ هجرى وارد مكه شد. روز پانزدهم رمضان همان سال مسلم بن عقيل را به سمت كوفه اعزام كرد و خود همچنان در مكه‌