قدرت و كسب پرستيژ و جاه‌طلبى.
٢. نفى ثروت اندوزى و مال‌طلبى ... وَ لا التماساً من فضول الحطّام.
سالار شهيدان هر گونه خدشه مال اندوزى و ثروت افزايى را از ساحت حركت الهى خود نفى مى‌كند و به همه انسان‌ها پيام مى‌دهد كه جنبش او فقط و فقط صبغه الهى دارد و لا غير.
نگاه ابزارى امام حسين (ع) به قدرت سياسى، پرستيژ اجتماعى و ثروت و فدا كردن همه آنها در راه خدا، ميزانِ راستى آزمايى افكار و اعمال ماست و صحت و سقم ادعاى اصول گرايى و اصلاح‌طلبى را آشكار مى‌كند. آن حضرت در اهداف سلبى نهضت، خدا را گواه مى‌گيرد و بر بنياد خدا باورى، خدا حاضرى و خدا ناظرى‌اش، در مقابل چشمان علماى عصر خود با خدا چنين سخن مى‌گويد: اللهمّ انّكَ تَعْلَمُ انَّهُ ....
ب: اهداف ايجابى‌
١. ارائه نشانه‌هاى دين خدا ... و لكن لِنُرِىَ المَعالِمَ مِنْ دينكَ.
نشانه‌هاى دين خدا بر دو گونه‌اند، نشانه‌هاى ظاهرى و نشانه‌هاى باطنى. در بخش اول اگر ظواهر احكام الهى در جامعه‌اى رعايت شود، نشانه‌هاى ظاهرى دين خدا ارائه شده است. با توجه به اين مطلب پرسش اين است كه آيا در جامعه اموى آن روز ظواهر دينى رعايت نمى‌شد. پاسخ نسبت به غير از دربار معاويه و يزيد و حاكمان او مثبت است، بنابراين منظور از نشان دادن معالم دين تنها اين بخش نيست. بلكه بايد به نشانه‌هاى باطنى و واقعى نيز توجه اساسى شود. اگر در جامعه‌اى «عدالت خواهى» رنگ ببازد، «ظلم پذيرى» شيوه عوام و خواص شود، «استبداد» و خفقان حاكم گردد.
«فقر» و «فساد» و «تبعيض» در حوزه‌هاى مختلف سياسى، اقتصادى و فرهنگى وجود داشته باشد، ريا كارى، چاپلوسى، دنياطلبى، زرمدارى، شكاف طبقاتى وجود داشته باشد، ضعيف نتواند به راحتى حق خود را از قوى بستاند هر چند ظواهر دينى رواج داشته باشد، نشانه‌هاى دين خدا ارائه نشده است.
معالم دين خداوند آنگاه بر پا مى‌شود كه ظواهر ياد شده از پشتوانه حقيقى برخوردار باشند، امّا در جامعه اموى چنين نبود. لذا حسين بن على (ع) در آغاز نهضت خود اين هدف اساسى را پى مى‌گيرد. اقدام امام (ع) اين نكته را به ما مى‌آموزد كه اصول گرايى تنها به معناى كوشش براى حفظ ظواهر دينى نيست، حساسيت‌ها تنها نبايد متوجه ظواهر باشد بلكه روح دين بايد در جامعه زنده بماند، جامعه اموى از نظر دينى يك جسم بى‌جان بود و حسين (ع) احياى مبانى، اصول و ارزش‌هاى درخشان اسلام را هدف گرفته بود. بندگى حقيقى خداوند، نفى شرك، اجتناب از طاغوت و برپايى عدالت از معالم روح دين به حساب مى‌آيند و اصول گرايى يا اصلاح‌طلبى اسلامى بدون تلاش براى زنده نگه داشتن اين اصول در كنار حفظ و