سران بنى اميه نيز بدين جنون دچار بوده‌اند و هرگز به خداى واحد ايمان نياوردند و تظاهر آنان به برخى آداب اسلامى خدعه‌اى بيش نبوده و از اين رهگذر به گمان خود، جبهه اسلام راستين را خلع سلاح كرده و عوام الناس را نيز با خود همراه كرده و دين را ابزار تحكيم حكومت خويش ساخته‌اند؛ مثلًا يزيد خود را نماينده خدا و سلطنت را هديه‌اى از سوى او مى‌دانسته است؛ چنان كه نقل است او براى توجيه جنايات خود، اين آيه را بر زبان مى‌رانده است:
«قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِى الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ» (آل عمران/ ٢٦)
بگو: «بارخدايا! تويى كه فرمانروايى! هر آن كس را كه خواهى، فرمانروايى بخشى؛ و از هر كس خواهى فرمان روايى را باز ستانى.» «١»
همچنين با اين كه حكومت اموى هيچ اعتقادى به خدا نداشت، به ظاهر «جبرى مسلك» بود و جنايت‌هاى خود را به عهده خدا مى‌نهاد.
در تاريخ نقل است، پس از آن كه اهل بيت امام حسين (ع) را به مجلس عبيداللّه آوردند، آن نابخرد نگاهى به امام سجّاد (ع) كرد و گفت: «اين كيست؟» گفتند: «على بن الحسين است.» گفت: «مگر على بن الحسين را خداوند در كربلا نكشت؟!» امام سجّاد (ع) پاسخ داد: «من برادرى داشتم كه نامش على بن الحسين بود و مزدوران تو او را كشتند.» عبيد اللّه گفت: «خدا او را كشت.» امام فرمود: «آرى، خداوند جان‌ها را هنگام جدا شدن از بدن مى‌ستاند.» عبيداللّه از پاسخ‌هاى امام برآشفته شد و گفت: «آيا جرأت مى‌كنى كه سخنان مرا رد مى‌كنى؟! اين را ببريد و گردنش را بزنيد!» حضرت زينب (س) با تدبيرى كه انديشيد او را از چنين جنايتى بازداشت. «٢»
روحيّه استكبارى امويان و نوكرانشان سبب مى‌شد كه آنان تنها خود را اهل رستگارى و نجات بدانند و ديگران، حتّى كسى چون امام حسين (ع) را سيه بخت و دوزخى بشمارند. نقل است كه امام حسين (ع) پيش از آغاز جنگ در كربلا دستور داده بود در نقطه‌هاى آسيب‌پذير خيمه‌گاه، خندق حفر كنند و صبح عاشورا، در آن خندق آتش افروزند. چون شمر بن ذى الجوشن- از فرماندهان سپاه يزيد- به خيمه‌ها نزديك شد و به خندق آتش برخورد، با گستاخى فرياد زد: «اى حسين، پيش از دوزخ، خود به ميان آتش رفته‌اى؟!» «٣»