اتحاد در بين آحاد و اقشار مختلف مردم ميسور و ممكن است؟! تفرقه زدايى و ايجاد همبستگى بين ملت‌ها، از مبانى و اصول اوليّه اصلاح جامعه بشرى است.
امام (ع) در كلامى ديگر، اقدام خود را ادامه سيره پدر و جدّ خود معرفى مى‌كند:
اليسر سيرة جدّى و ابى «١»
من در مسير سيره عملى جدّم رسول خدا و پدرم على مرتضى حركت مى‌كنم.
پيامبر اسلام، پيوسته مردم را از اختلاف و تفرقه و جدايى از يكديگر، باز مى‌داشت و آنان را به امر خدا و اعتصام به حبل اللَّه تأكيد مى‌ورزيد:
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلَا تَفَرَّقُوا» (آل عمران: ١٠٣)
و از طرفى پيوسته مى‌فرمود: حُسَينٌ مِنّى وَ انَا مِنْ حُسَيْنٍ.
يعنى همان گونه كه رسول اعظم (ص)، اعتصام به حبل اللَّه و اتحاد اسلامى را در طليعه رسالت و مأموريّت الهى خود مى‌دانست، حسين بن على هم آن را در برنامه خود، قرار مى‌دهد و با جدّ خود هم آوا ميشود.
سكوت ٢٥ ساله امير مؤمنان (ع) نيز براى تحكيم پايه‌هاى وحدت و توسعه انسجام و برادرى مسلمانان و پيشگيرى از اختلافات بود. جنگ‌هاى جمل و صفين و نهروان نيز به منظور حفظ اسلام از نابودى و نيز بريدن دست تفرقه بود.
اتحاد ملّى، متمّم قيام حسينى‌
اسلام از جامعيّت و كمال برخوردار است و به تبع آن، نهضت حسينى هم داراى كمال جامعيّت است و ايجاد اتحاد و همبستگى در ميان مردم و مسلمانان، جزء برنامه‌هاى آن است. و اگر عاشورا با پيام وحدت همراه نباشد قيام ناقص و ناتمام مى‌شد. امام حسين (ع) كليات اسلام را عملًا در كربلا به مرحله عمل درآورد و در نظر مردمان حاضر و آينده مجسم ساخت.
چگونه ممكن است حسين بن على (ع) به وحدت مسلمانان نينديشد و حال آن كه ملت اسلام خود را از او جدا نمى‌داند و عرق و خون و گوشت و استخوان خود را آميخته به او مى‌داند؟! اصولًا كربلا يك نمايشگاه دائمى است نمايشگاه وحدت، معرفت، ايثار و فداكارى چگونه ممكن است عاشورا عامل وحدت نباشد در حالى كه عاشورا آفرين، در لسانِ وحى و در منظر قرآن كريم، مظهر بارز كلمه توحيد و توحيد كلمه و نقطه عطف و پيوند نسل‌هاى آينده به امامت و وارث راستين هدايت به مبدأ و معاد و محور ثابت براى هدايت و عبادت و عامل برگشت مردم از شرك به توحيد و خداپرستى معرفى شده است:
«وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» (زخرف: ٢٨)
و (خداوند) هدايت (و امامت) را در نسل او باقى گذاشت تا شايد مردم برگردند.
در اين معنا، رواياتى است كه آيه شريفه را بر تداوم امامت در نسل امام حسين (ع) تطبيق‌