يزيد رياحى و بازگو كردن كلام حضرت رسول (ص) با آن محتواى كوبنده‌اش، جلوه‌اى ديگر از مواضع طاغوت ستيزانه حضرت در جريان قيام خونين كربلا است:
أيهاالناس، إنّ رسول اللَّه (ص) قال: «من رأى سلطانا جائرا مُسْتَحِلًّا لحرام اللَّه، ناكثا عَهْدَه، مخالفاًلِسُنَّةِ رسول اللَّه (ص)، يَعْمَل فى عباد اللَّه بالا ثم والعدوان، فلم يغيّر عليه بفعل ولا قول، كانَ حقّاً على اللَّه أن يدخله مدخله».
ألا و إنّ هؤلاء قدلزموا طاعة الشيطان، و تركوا طاعة الرحمان و اظهروا الفساد، و عطّلوا الحدود، و استأثروا بالفى‌ء، و احلّوا حرام اللَّه، و حرّموا حلاله، و أنا احَقّ مِمَّن غَيَّرَ. «١»
اى مردم! رسول خدا (ص) فرمود: «هركس فرمانرواى ستمگرى را ببيند كه حرام خدا را حلال مى‌شمارد، پيمانهاى الهى را مى‌شكند، با سنّت پيامبر او مخالفت مى‌كند، و در ميان بندگان خدا رفتارى تجاوزگرانه دارد؛ و با اين همه، او با زبان و رفتار، مخالفت خود را باوى ابراز نكند، خداوند او را با آن فرمانرواى ستمگر، يكجا در آتش مى‌افكند.
هان اى مردم! اينان بر طاعت شيطان گردن نهاده و بندگى و طاعت خداى رحمان را رها كرده‌اند؛ فساد را گسترش داده و قوانين الهى را تعطيل كرده‌اند و بيت المال مسلمانان را به خود اختصاص داده‌اند، حلال خدا را حرام شمرده و حرام الهى را حلال كرده‌اند و من در دگرگون ساختن ناهنجاريهاى موجود از هر كس شايسته‌ترم.
امام حسين (ع) در اين بيان، ضمن بازگوكردن سخن رسول خدا (ص) مبنى بر ضرورت مقابله و مبارزه با سلاطين جائر و آنان كه پيمان الهى را شكسته، با سنّت پيامبر (ص) به ستيز برخاسته، در ميان مردم، رفتارى تبهكارانه و ستمگرانه دارند، آن را بر حكومت يزيد تطبيق كرده و گوشه‌هايى از خيانتها و جنايتهاى اورا بر مى‌شمارد و بر اين نكته تأكيد مى‌كند كه شايسته‌ترين گزينه براى ايجاد تحول در جامعه و ايستادگى در برابر انحرافات چنين حكومتى، خاندان پيامبر (ص) با محوريّت و مظهريت حسين‌بن‌على (ع) است.
تغيير و تحول مورد نظر امام (ع) ابعاد گوناگونى داشت. اساسى‌ترين محور آن در بعد اجتماعى و جامعه ستم زده اسلامى، قيام به قسط و عدالت گسترى است؛ از اين رو، حضرت سيدالشهدا (ع) در نامه‌اى كه به بزرگان كوفه نوشت، بر ضرورت عدالتخواهى حاكم اسلامى‌