مردم كوفه، مردم مكار خيانتكار! هرگز چشمهايتان از اشك تهى مباد، هرگز ناله‌هايتان از سينه بريده نگردد. شما آن زن را مى‌مانيد كه آنچه مى‌رِشت، به يك باره پاره و از هم باز مى‌كرد. آرى به خدا گريه كنيد كه سزاوار گريستن هستيد! پس با چنين ننگى كه براى خود خريديد، بسيار بگرييد و كم بخنديد. مى‌دانيد چه خونى را ريختيد؟ مى‌دانيد اين زنان و دختران كه بى پرده در كوچه و بازار آورده‌ايد، چه كسانى هستند؟ مى‌دانيد جگر پيامبر خدا را پاره كرده‌ايد؟ چه كار زشت و احمقانه‌اى! «١»
بر پايى عزادارى امام حسين (ع) و سرودن مرثيه‌ها و بيان خطابه‌هايى كه موجب حزن و اندوه و گريه شنوندگان و در پى آن پشيمانى از يارى نكردن امام حسين (ع) و بغض و كينه از عاملان فاجعه كربلا را به دنبال داشت، حتى در برابر عبيداللَّه بن زياد حاكم كوفه و يزيدبن معاويه، دومين خليفه اموى گزارش شده است.
طبرى و بلاذرى نقل مى‌كنند هنگامى كه عبيداللَّه بن زياد با چوب به لبهاى امام حسين (ع) مى‌زد، زيدبن ارقم «٢» در اعتراض به اين عمل به وى گفت: «اين چوب را از اين لب و دندان بردار! قسم به آن كه خدايى جز او نيست، پيامبر خدا (ص) را ديدم كه بر اين لب بوسه مى‌زد». زيد پس از بيان اين مطلب به شدت شروع به گريستن مى‌كند و حاضرين را تحت تأثير قرار مى‌دهد. ابن زياد در پاسخ به اين رفتار زيد، او را دشنام داده و مى‌گويد خدا ديدگان تو را بگرياند؛ به خدا اگر پير و خرفت نبودى گردنت را مى‌زدم! حميد بن مسلم كه شاهد ماجرا بوده و طبرى اين ماجرا را از او نقل مى‌كند، مى‌گويد زيد برخاست و از مجلس بيرون رفت و من به دنبال او رفتم. از مردم شنيدم كه مى‌گفتند به خدا قسم زيدن بن ارقم سخنى گفت كه اگر ابن زياد شنيده بود، وى را مى‌كشت. از آنها پرسيدم چه گفت؟ گفتند بر ما گذشت در حالى كه مى‌گفت: برده‌اى، برده‌اى را به شاهى رسانيد و آنها را از آن خويش كرد. اى گروه عرب پس از اين، شما بردگانيد. پسر فاطمه را كشتيد و پسر مرجانه را امارت داديد كه نيكانتان را