كيست؟ به او گفتند: امروز، سالروز شهادت حسين بن على (ع) است. مرد غريبه گفت: او كه قرن‌ها است مرده است؛ گذشته از آن، اگر ماتم مى‌گيريد و عزادارى مى‌كنيد، براى خود كنيد كه او (ع) در چنين روزى، شادمانه‌ترين واقعه زندگى خود را تجربه كرده است:
پس عزا خود كنيد اى خفتگان زانكه بد مرگى است اين خواب گران‌
روح سلطانى ز زندانى بجَست جامه چه درانيم و چون خاييم دست‌
چون كه ايشان خسرو دين بوده‌اند وقت شادى شد چو بشكستند بند
سوى شادُروانِ دولت تاختند كُنده و زنجير را انداختند «١»
به اقتضاى اين عقيده نادر و شاذّ، براى همه كسانى كه دنيا را پشت سر گذاشته‌اند، بايد شادمانى كرد؛ اما اين نگاه و باور را مى‌توان از محصولات فكرى جهان مسيحى دانست؛ چنان كه شهيد مطهرى گفته است:
«اولًا دنياى مسيحى كه اين شهادت را جشن مى‌گيرد، روى همان اعتقاد خرافى است كه مى‌گويد عيسى كشته شد تا بار گناه ما را بر دوش كشد. بنابراين، مرگ او موجب سعادت و متضمنِ خوشبختى ما در آخرت است. ثانياً اين همان فرق اسلام و مسيحيت تحريف شده است. اسلام دينِ اجتماعى است و مسيحيت، دينى است كه همه آن چيزى كه دارد، اندرز اخلاقى است. از طرف ديگر، گاه به يك حادثه از نظر فردى نگاه مى‌كنيم و گاه از نظر اجتماعى. از نظر اسلام، شهادت حسين بن على (ع) از ديدگاه فردى، براى شخص امام (ع) يك موفقيت بود و خود حضرت مى‌فرمود: خُطّ الموت على وُلد آدم، مخط القلادهِ على جيدالفتاه و ما اولهنى الى اسلافى اشتياق يعقوبَ الى يوسف. «٢» امام على (ع) آنگاه كه تيغ خوارج بر فرق مباركش فرود آمد، فرمود: واللَّه ما فجأنى من الموت وارد كرهْتُه او طالع انكرتُه و ما كنتُ الاكقاربِ‌