ويژگى‌ها و شاخص‌هاى بسيار برجسته‌اى همچون عصمت و ارتباط با مخزن اطلاعات علوم الهى برخوردار باشد و اين امر صرفاً با هدايت ذات بارى‌تعالى و پيامبر (ص) امكان‌پذير بود، همان امرى كه خداوند آن را اكمال دين و اتمام نعمت و تكميل كننده رسالت مى‌داند و به همين سبب به پيامبرش فرمان مى‌دهد اين حقيقت را كه تضمين كننده بقاى دين و سعادت جامعه است براى مردم بيان كن و پيامبر با صراحت مى‌فرمايد:
«من كنت مولاه فهذا على مولاه» امام حسين (ع) در تداوم همين استراتژى مى‌فرمايد:
«ايها الناسُ، انَا ابْنُ بِنتِ رَسُولِ اللَّه (ص) و نَحنُ اولى‌ بِوِلايَهِ هذا الامورِ عليكم من هؤلاءِ المُدّعينَ ما ليس لَهُم و السائرين فيكم بالظُّلم و العدوان» «١»
(اى مردم من فرزند دخت پيامبرم، ما به امامت و رهبرى جهان اسلام از اين مدعيان دروغين كه در ميان شما با دشمنى و تجاوز رفتار مى‌كنند سزاوارتريم.)
اما آنچه اتفاق افتاد چيز ديگرى بود و مديريت و رهبرى جامعه در دست كسانى افتاد كه فاقد استانداردهاى تعيين شده بودند.
على (ع) در بيانى مى‌فرمايد:
«حتّى اذا قَبَضَ رَسُولُ اللَّه (ص) رَجَع قَومٌ على الاعقاب ... و نَقَلُوا البِناءَ عَن رَصّ اساسِهِ فَبَنُوهُ فى غَيرِ مَوضِعِه» «٢»
(وقتى پيامبر (ص) از دنيا رفت گروهى به قهقرا برگشتند و بنا و اساس (ولايت و رهبرى) را از محل خويش برداشته و در غير جايگاه آن نصب كردند.)
حضرت در ادامه سخن پيرامون ويژگى‌هاى اين افراد مى‌فرمايد:
«معادِنُ كلِ خطيئةٍ و ابوابُ كلِ ضاربٍ فى غمرةٍ قدما رُوا فى الحَيرَةِ وَ ذَهَلُوا فى السَّكرَةِ، على سُنَّةٍ من آلِ فرعونَ مِنْ مُنقطِعِ الى الدنيا راكنٍ او مُفارقٍ للدين مُباينِ» «٣»
(اينان معادن تمام خطاها و درگاه (پناهگاه) همه گمراهان و عقيده‌مندان اهل باطلند.