آنچه جميل است و جمال، قيمت آن روز شد.
كربلا عبرت است براى هميشه، كه راه بستن بر قلم به مزدها و بدانديشان و بدكرداران و زبان‌هاى هتّاك، بر بيداران و خواصّ طرفدار حق و مؤمنان و بسيجيان امت اسلام واجب است و پاسدارى از ارزش‌ها و جلوگيرى از جابجايى آنها مانع تكرار عاشوراست و هيچ بهانه‌اى در اين راه پذيرفته نيست، اگر چه هياهوى دشمنان گوش فلك را كر كند. چنانچه امام لحظه‌اى درنگ نكرد و بهانه‌اى نگرفت، حتّى با پيش‌بينى آينده‌اى كه اين حكم زير سؤال مغزهاى ناتوان و بيمار برود درنگ را جايز ندانست. دير كردن در اقدام، خسارت بار است و موجب خشم خدا، كه يك دل اگر از «مقدّسات» دور شود، دنيايى عذر و بهانه كفايت آن يك دل را نكند «من قتل نفساً بغير نفس او فساد فى الارض فكانما قتل الناس جميعا» و يك دل اگر با تدبير و اقدام به موقع خواص به «مقدسات و حريم كبريايى» رو كند و هدايت يابد با دنيايى برابرى كند «و من احياها فكانما احيا الناس جميعا» «١»
«در آن جامعه، كسى هم كه براى مردم معارف مى‌گويد «كعب الاحبار» است؛ يهودى تازه مسلمانى كه پيامبر را هم نديده است! او در زمان پيامبر مسلمان نشده است؛ زمان ابى‌بكر هم مسلمان نشده است، زمان عمر مسلمان شد و زمان عثمان هم از دنيا رفت.
... احبار جمع حبر است. حبر يعنى عالم يهود. اين كعب، يعنى قطب علماى يهود بود، كه آمد مسلمان شد، بعد بنا كرد راجع به مسائل اسلامى حرف زدن! او در مجالس جناب عثمان نشسته بود كه جناب ابوذر وارد شد؛ چيزى گفت كه ابوذر عصبانى شد و گفت: «تو حالا دارى براى ما از اسلام و احكام اسلامى سخن مى‌گويى؟ ما اين احكام را خودمان از پيامبر (ص) شنيده‌ايم!»
وقتى معيارها از دست رفت، وقتى ارزش‌ها ضعيف شد، وقتى ظواهر پوك شد، وقتى دنياطلبى و مال دوستى بر انسان هايى حاكم شد كه يك عمر با عظمت گذرانده بودند و سال‌هايى با بى‌اعتنايى به زخارف دنيا سپرى كردند و توانستند آن پرچم عظيم را بلند كنند، آن وقت در عالم فرهنگ و معارف هم چنين كسى سر رشته‌دار امور معارف الهى و اسلامى مى‌شود؛ كسى كه تازه مسلمان است و هرچه خودش بفهمد، مى‌گويد- نه آنچه كه اسلام گفته است- آن وقت بعضى مى‌خواهند حرف او را بر حرف مسلمانان سابقه‌دار مقدم كنند!» «٢»
عدول جامعه از اصول پيامبر (ص)
الف- عبادات: مسلمانان به پيروى از دين خدا و سنّت پيامبر (ص) هنگام انجام‌